- Мух?

- Ды не, дробненькiя такiя, зiхоткiя...

- Пчолы?

- Ды не. Дробненькiя такiя, залатыя... На iх яшчэ любяць глядзець ды марыць розныя лайдакi. Але я - чалавек сур'ёзны! У мяне няма часу на мары.

- А! Зоркi?

- Во-во. Зоркi.

- I што ты робiш з пяццюстамi мiльёнамi зорак?

- Пяцьсот адзiн мiльён шэсцьсот дваццаць дзве тысячы семсот трыццаць адна. Я чалавек сур'ёзны i люблю дакладнасць.

- I што ты робiш з гэтымi зоркамi?

- Што я з iмi раблю?

- Але.

- Нiчога не раблю. Я iмi валодаю.

- Валодаеш зоркамi?

- Так.

- Але я ўжо бачыў аднаго караля, якi...

- Каралi не валодаюць. Яны толькi "пануюць над". Вялiкая рознiца.

- I што табе з гэтага валодання зоркамi?

- Яно прыносiць мне багацце.

- А нашто табе быць багатым?

- Каб купляць iншыя зоркi, калi хто-небудзь iх адкрые.

"Ён разважае амаль так, як той п'янiца", - падумаў Маленькi прынц.

- А як можна валодаць зоркамi?

- Зоркi чые? - нездаволена запытаўся дзялок.

- Не ведаю. Нiчые.

- Значыць, яны мае, раз я першы дадумаўся да гэтага!

- I гэтага дастаткова?

- Ну безумоўна! Калi ты знойдзеш дыямант, якi нiкому не належыць, ён твой. Калi ты знойдзеш востраў, якi нiкому не належыць, ён твой. Калi ў цябе першага ўзнiкла iдэя, ты бярэш на яе патэнт: яна твая.

- I то праўда, - згадзiўся Маленькi прынц. - I што ты з iмi робiш?

- Проста распараджаюся iмi. Лiчу i пералiчваю, - адказаў дзялок. - Цяжкая работа. Але я чалавек сур'ёзны.

Маленькi прынц усё яшчэ не быў задаволены.

- Калi ў мяне ёсць шалiк, я магу закруцiць яго на шыю i ўзяць з сабой. Калi ў мяне ёсць кветка, я магу сарваць яе i ўзяць з сабой. А ты ж не можаш пазбiраць зоркi!

- Не, але я магу пакласцi iх у банк.

- Як гэта?

- А так: пiшу на паперчыне, колькi ў мяне зорак. Потым кладу гэтую паперчыну ў шафу i замыкаю яе на ключ.