"Рабочаму не павiнны быць страшнымi перашкоды на шляху яго пасоўвання наперад" ("продвижение вперед")... "I слясарскае i, нават, сталярскае рамёствы яму не чужы" (яму не "чужды"). "Сумею даць" ("сумею дать"). "Пастараюся ўскладзеныя на мяне надзеi апраўдаць, - заключыў Якаў Гузiк" ("заключил"). "Намякалi..." Гэта ўсё на адной толькi 25-й балоне нумара 1 таго самага выдання за 1928 г. Або ў тым жа самым творы славечкi i моўныя звароты: "недаўмяваў", "цяраць"! Дык чаму ўжо зусiм не пiсаць, напрыклад, гэтакаю моўнаю формаю: "жалацельна здзелаць савяшчанне i iсчарпаць эцi вапросы, каб саздаць упечатленне?" Гэтакi жаргон спрабуе ўкаранiцца, як належыць, у нашым пiсьменстве.

У нас не разумеюць, што пераклад лiтаратурнага твора з чужое мовы ёсць тая ж самая лiтаратурная творчасць. Перакласцi твор дакладна - невялiкая навука, але трэба перадаць яго лiтаратурнасць, "душу" гэтага твора. Дзеля гэтага трэба ўладаць словам, трэба адчуваць мову, адчуваць безлiч адценняў у кожным слове. Пераклад лiтаратурнага твора гэта не ёсць механiчная праца. Пераклад на беларускую мову рамана I.Бехера "Адзiная справядлiвая вайна" найлепш даводзiць усё гэта. Не можа быць, каб I.Бехер ужываў у сваiм пiсьменстве гэтакiя тэрмiны, як "усiм тыканнем нашага сэрца". А "Полымя" здолела гэтае "тыканне сэрца" надрукаваць у сваiм чацвёртым нумары. "Чурбаны", "тысячы нясуцца", "пералязалi праз парканы", "пранiк"... Усё гэта на адной 67 балоне. Там жа i "зграi дзяцей моцна чаплялiся за спаднiцы матак..." Гэта апiсваюцца няшчасныя дзецi тады, калi горад спасцiгла вялiкае гора i бяда. Няўжо пралетарскi пiсьменнiк назваў натоўп дзяцей зграяй, ды яшчэ ў часе вялiкiх сацыяльных бяднот? Зграя можа быць груганоў, шкоднiкаў, драпежнiкаў, а не дзяцей. I каб перакладчык адчуваў мову, ён не напiсаў бы гэтак.