Crescit in immensum noxia cura! Hic quondam caelo liber aperto Suetus in aetherios ire meatus Cernebat rosei lumina solis, Uisebat gelidae sidera lunae Et quaecumque uagos stella recursus Exercet uarios flexa per orbes Comprensam numeris uictor habebat; Quin etiam causas unde sonora Flamina sollicitent aequora ponti, Quis uolat stabilem spiritus orbem Uel cur hesperias sidus in undas Casurum rutilo surgat ab ortu, Quid ueris placidas temperet horas Ut terram roseis floribus ornet, Quis dedit ut pleno fertilis anno Autumnus grauidis influat uuis Rimari solitus atque latentis Naturae uarias reddere causas: Nunc iacet effeto lumine mentis Et pressus grauibus colla catenis Decliuem que gerens pondere uultum Cogitur, heu, stolidam cernere terram. IV

Sed medicinae, inquit, tempus est quam querelae. Tum uero totis in me intenta luminibus: tune ille es, ait, qui nostro quondam lacte nutritus, nostris educatus alimentis in uirilis animi robur euaseras? Atqui talia contuleramus arma quae nisi prior abiecisses inuicta te firmitate tuerentur. Agnoscisne me? Quid taces? Pudore an stupore siluisti? Mallem pudore, sed te, ut uideo, stupor oppressit. Cumque me non modo tacitum sed elinguem prorsus mutumque uidisset, ammouit pectori meo leniter manum et: nihil, inquit, pericli est, lethargum patitur, communem illusarum mentium morbum. Sui paulisper oblitus est. Recordabitur facile, si quidem nos ante cognouerit; quod ut possit, paulisper lumina eius mortalium rerum nube caligantia tergamus. Haec dixit oculosque meos fletibus undantes contracta in rugam ueste siccauit.

V Tunc me discussa liquerunt nocte tenebrae