Venizelos odwzajemnił uśmiech z całkowitym zrozumieniem i równą złośliwością — oboje wiedzieli, że Antrim próbuje starego numeru, który przeważnie okazywał się skuteczny. Kiedy załoga stoczni nie chciała wykonać jakiejś wyjątkowo kłopotliwej naprawy czy modernizacji, uważając, że nie jest ona konieczna, zajmowano się wszystkimi pozostałymi, i to wolniej niż zwykle, licząc na to, że zanim będą w stanie zabrać się za tę właśnie naprawę, minie czas na nią przeznaczony. Konsekwencją był dylemat kapitana i zazwyczaj wolał on opuścić stocznię w wyznaczonym terminie bez wykonania prac, niż ryzykować niezadowolenie Ich Lordowskich Mości z powodu opóźnienia. Pech komandora Antrima polegał na tym, że metoda skutkowała tylko wobec kapitanów wykazujących małe zdecydowanie w stosunkach ze stoczniowcami, czego o Honor nie dało się powiedzieć. Na dodatek wieść niosła, iż Pierwszy Lord Przestrzeni ma konkretne plany względem HMS Fearless, co oznaczało, że ktoś oberwie za opóźnienie w remoncie, jeśli takowe wystąpi. A Venizelos podejrzewał, że dowódca Stacji Kosmicznej Jej Królewskiej Mości Vulcan będzie wolał wszystko od tłumaczenia się admirał Danvers, bowiem Trzeci Lord Przestrzeni słynęła z niewielkiej cierpliwości i skłonności do kolekcjonowania skalpów.

— Rozumiem, skipper. Czy ma pani cos przeciwko temu, żebym wspomniał o tym lunchu Antrimowi?

— Nie dobijaj biedaka, Andy. Chyba że zacznie się uczciwie wykręcać, ma się rozumieć.

— Oczywiście, ma’am.

Honor uśmiechnęła się, tym razem bez złośliwości, i odwróciła do okna.

Fearless miał włączone biało-zielone światła pozycyjne, jak zawsze w czasie cumowania. Patrząc na okręt, Honor nadal czuła znajomą już dumę. Kadłub ciężkiego krążownika lśnił bielą w blasku słońca, a miał tysiąc dwieście metrów długości i masę trzystu tysięcy ton, więc było na co popatrzeć. Z otwartego stanowiska artyleryjskiego, znajdującego się sto pięćdziesiąt metrów przed rufowym pierścieniem napędu, promieniowało światło, gdyż trwała naprawa grasera numer 5. Co prawda sądziła, że problemy wywołane są przez oprogramowanie fabryczne, ale komisja stoczniowa uznała, że winien jest wadliwy sprzęt, toteż teraz kręcili się wokół niego technicy w skafandrach próżniowych.