— Pokaż mi jeden z tych twoich niepodważalnych faktów — stwierdził Mikah głosem, który był o wiele spokojniejszy od głosu Jasona.

— O, tam — odparł Jason. — Duża, zielona książka nad konsolą komputera. Zawiera fakty, które nawet pan uzna za prawdziwe… Zjem każdą kartę, jeżeli będzie inaczej. Proszę mi ja podać. — Mówił rozgniewanym tonem, rzucając zbyt zuchwałe stwierdzenia i Mikah wpadł w zastawioną pułapkę. Podał Jasonowi książkę, trzymając ją oburącz. Była bardzo gruba, oprawna w metal i ciężka.

— Teraz proszę posłuchać uważnie i spróbować to zrozumieć, nawet jeżeli będzie to trudne — powiedział Jason otwierając księgę. Mikah uśmiechnął się kwaśno, słysząc jak zarzuca, mu ignorancję. — To tabele efemeryd gwiezdnych, wypełnione faktami jak jajko białkiem i żółtkiem. Na swój sposób jest to historia ludzkości. Proszę teraz spojrzeć na ekran kontroli lotu w podprzestrzeni, a zobaczy pan, o co mi chodzi. Widzi pan poziomą zieloną linię? To nasz kurs.

— Skoro jest to mój statek i ja go pilotuję, to jestem świadom tego faktu — odparł Mikah. — Słucham twoich dowodów.

— Proszę dobrze uważać — ciągnął Jason. — Próbuję to przedstawić w prostej formie. Z kolei czerwona kropka na zielonej linii oznacza pozycję naszego statku. Cyfra powyżej oznacza nasz następny punkt nawigacyjny, miejsce, w którym pole grawitacyjne gwiazdy jest wystarczająco silne, by wykryć je z podprzestrzeni. Jest to oznaczenie kodowe gwiazdy — BD89-046-229. Zaglądam do książki — szybko przerzucił kartki — i odnajduję jej opis. Nie nazwę. Po prostu szereg zakodowanych symboli, które jednak wiele mogą nam powiedzieć. Ten mały znaczek informuje, że jest tam planeta lub planety, a na nich są warunki, w których żyć może człowiek. Nie informuje jednak, czy żyją tam ludzi.