Wśród zebranych przebiegł szmer. Uczestnicy przyjęcia popatrywali na siebie. Kilku panów wzruszyło ramionami. Jupe zauważył kilka uśmiechów i niejedno znaczące spojrzenie. Nikt się jednak nie odezwał. Nikt nie widział Jeremy'ego Pilchera.

Na podjazd zajechał samochód policyjny i dwóch policjantów podeszło do drzwi frontowych. Pete wpuścił ich, a Marilyn i Sanchez wprowadzili do gabinetu po drugiej stronie holu.

Gdy tylko drzwi zamknęły się za nimi, wśród gości podniosły się podekscytowane szepty. Wtem tęgi, starszy pan o czerwonej twarzy powiedział głośno:

– Dobrze!

– Harold, cokolwiek masz do powiedzenia, zachowaj to dla siebie – uciszyła go stojąca obok kobieta.

– A dlaczego właściwie – Harold wyciągnął cygaro. – Dlaczego mam nie powiedzieć tego na przykład, że ktoś się wreszcie dobrał do starego pirata?

– Cii! – syknęła kobieta. – I jeśli zamierzasz palić, wyjdź na dwór. Fuj! – zaczęła się wachlować gwałtownie torebką.

Do kobiety zwrócił się z ironicznym uśmiechem jasnowłosy mężczyzna.

– Nie wierzy pani, że Jeremy Pilcher jest piratem? A może nie mówi pani tego jedynie z grzeczności?

– Uważaj, Durham – odezwał się człowiek w okularach bez oprawek. – Nie zapominaj, że przyjmujesz od niego zlecenia.

– Jak mógłbym o tym zapomnieć! Jest moim najcenniejszym klientem. Co ci się stało, Ariago? Nagły przypływ lojalności? Czy raczej starasz się coś ukryć?

Mężczyzna w okularach mówił nieco bełkotliwie i Jupe pomyślał, że chyba wypił za dużo.

– Co mianowicie ukryć? – zapytał Ariago.

– A choćby tylko fakt, że nie cierpiałbyś specjalnie, gdyby Pilcherowi coś się stało. To całkiem możliwe, prawda? Biorąc choćby pod uwagę jego kartoteki.

Kilka osób wydało cichy okrzyk. Kilka innych sprawiało wrażenie zajętych rozmową z sąsiadami. Matka Jima przytknęła do skroni koronkową chusteczkę i powiedziała:

– Och, Jim, tu tak gorąco. Może wyjdziemy na chwilę do ogrodu.