Антэк яшчэ паўгода быў у каваля. Капаў агарод, калоў дровы, калыхаў дзяцей, а ў кузню i парога не пераступiў. Тут ужо яго пiльнавалi старанна: i каваль, i кавалiха, i хлопцы. Нават родная мацi i кум Анджэй, даведаўшыся пра майстраву пастанову, не маглi запярэчыць. Згодна з дамоўленасцю i заведзеным парадкам хлопец толькi пасля шасцi гадоў службы меў права сёе-тое кемiць у кавальскай справе. А што ён надта быстры i сам па сабе навучыўся каваць за адзiн толькi год, дык тым горш для яго!

Само сабою, Антэку жыццё такое надакучыла.

"Калi ўжо мне грады капаць ды дровы калоць, дык лепш рабiць гэта ў мацi".

Так ён думаў i тыдзень, i месяц. Вагаўся. Але нарэшце ўцёк ад каваля, вярнуўся дахаты.

Два гэтыя гады пайшлi яму, аднак, на карысць. Хлопец вырас, узмужнеў, уведаў трохi больш людзей, чым у сваёй далiне, а перш за ўсё пачаў лепш разбiрацца ў рамеснiцкiм струманце.

Цяпер ён, седзячы дома, дапамагаў часамi ў гаспадарцы, але больш за ўсё рабiў свае машыны i выразаў фiгуры. Ды ўжо апроч ножыка было ў яго i долатца, i напiльнiк, i свярдзёлачак, i валодаў ён iмi так майстравiта, што некаторыя з яго вырабаў пачаў купляць карчмар Мордух. Навошта?.. Антэк пра гэта не ведаў, хоць ягоныя ветракi, хаты, адмысловыя скрынкi, святыя i разныя люлькi разыходзiлiся па ўсёй ваколiцы. Людзi дзiвiлiся таленту невядомага самавука, нядрэнна плацiлi за тыя вырабы Мордуху, а пра хлопца нiхто i не пытаўся, тым больш нiхто не думаў пра тое, каб памагчы яму.

Нiхто ж не даглядае палявых кветак, груш-дзiчак i вiшань, хоць нiбы i вядома, што калi пастарацца, дык з iх было б значна болей карысцi?..

Тым часам хлопец рос, а дзеўкi i жанчыны ўсё больш ды больш ласкава прыглядалiся да яго i гаварылi памiж сабою:

- Прыгожы, чорт, ох i прыгожы!

I сапраўды, Антэк быў прыгажун. Стройны, спрытны, не гнуўся, як мужыкi, рукi якiх звiсаюць, а ногi ледзь валакуцца пасля цяжкай працы. Твар яго быў таксама не такi, як у iншых, а з вельмi правiльнымi рысамi, свежы, разумны. Светлыя валасы кучаравiлiся, бровы былi чорныя, а вочы цёмна-сiнiя, летуценныя.