Настала ноч. Навальнiца не ўтаймоўвалася да свiтанку. Калi ж сонца ўзышло, яны зноў убачылi ўзбярэжжа Ангельшчыны, але мора было ўжо не такое грознае, i яны, лавiруючы, паплылi да Францыi.

Надвячоркам Жавэль-малодшы паклiкаў прыяцеляў i паказаў iм чорныя плямы, брыдкую адзнаку гнiення на той частцы рукi, якая ўжо ледзь трымалася.

Пазiраючы на iх, рыбакi выказвалi свае думкi.

- Напэўна-такi, вогнiк, - меркаваў адзiн.

- Мо трэба б яе салёнай вадой, - прапанаваў Другi.

Прынеслi салёнай вады i палiлi рану. Паранены ўвесь збялеў, заскрыгатаў зубамi, скурчыўся, але не закрычаў.

Калi пякота сцiхла, ён сказаў брату: "Дай нож".

Той падаў.

- Трымай мне руку на вiсу, выпрастай, так, цяпер цягнi.

Усё было зроблена, як ён прасiў.

Тады ён сам узяўся рэзаць. Ён рэзаў пацiху, з развагай, адцiнаючы астатнiя жылы вострым, як галец, лязом; нарэшце ад рукi засталася адна кукса. Ён глыбока ўздыхнуў i прамовiў:

- Так было трэба. Усё роўна ўжо ёй быў гамон.

Мяркуючы па ўсiм, яму палегчала, ён дыхаў цяпер вальней. I зноў пачаў палiваць ваду на абсечаны кавалак, якi застаўся замест рукi.

Ноч здарылася лiхая, i падысцi да берага па-ранейшаму было немагчыма.

Калi развiднела, Жавэль-малодшы ўзяў сваю адцятую руку i доўга яе разглядаў. Праявы гнiення былi вiдавочныя. Прыяцелi таксама падышлi паглядзець, перадавалi яе адзiн аднаму, мацалi, круцiлi, нюхалi.

Брат сказаў:

- Ну, усё, трэба выкiнуць яе ў мора.

Але Жавэль-малодшы незалюбiў:

- Э, ну не! Ну ўжо не! Не дам! Тут ужо мне вырашаць - цi не? - рука мая!

Ён узяў руку i паклаў яе памiж ног.