Разгледзеўшыся й памеркаваўшы, Пракоп зноў прыгадаў Марыi Iванаўне, каб у выпадку чаго да яго з сынам перабiралася, а жанчына зноў выказала спадзяваньне, што Хвёдар вернецца.

- Што, тата, будзем рабiць? - спытаў Янук пасьля разьвiтаньня.

- Давай паглядзiм дзе й што... Можа й нам што пападзець.

У бок ад вакзалу натрапiлi цi нi на самы большы цэнтр актыўнасьцi. Ля вялiзных дзьвёх цыстэрнаў кешкалiся мужчыны. З крану вёдрамi налiвалi сьпiрт, шмат яго разьлiвалi ў жвiр. Таўханiна й гармiдар. Побач, сеўшы на рэйках i шпалах, голасна гаманiлi ўжо найбольш вясёленькiя. Выявiлася, што сьпiрт з цыстэрнаў прыйшоўся да спадобы мясцовым i налётным п'янiцам. Бахмачы прыглядалiся з адлегласьцi.

- От i брыда! - плюнуў Пракоп. - Во каму цяпер воля!

- А колькi зь iх ужо нажлопалася! - падтрымаў бацьку Янук.

Позна вечарам Бахмачы валаклi дахаты кажны па тоўстым скрутку "мануфактуры". Было гэта цёмнага колеру сукно. Нялёгка да яго дабралiся. Ля вагону таўклiся дзясяткi людзей, напралом адзiн праз аднаго пялiлiся ў вадчыненыя дзьверы. Пракопу й Януку дасталося цi мала таўхалёў пакуль, нарэшце, удалося й iм паласавацца. Бачыў Янук увачох у людзей, зь якiмi побач жыў, - нармальных, цяглавiтых, працавiтых людзей, - вялiкую прагавiтасьць, аграмадную заядласьць у здабыцьцi нажывы.

- Але й натаўклi, каб iх халера! - скардзiўся бацьку, валочачы на плячох вялiкi скрут матар'ялу.

- Ну але будзеш пекны касьцюм мець, - адказаў бацька.

- Касьцюм, хоць з награбленага, - усьмiхнуўся сын.

- Яны нас, а цяперака мы iх, - дадаў, загадкава распрамянiўшыся Пракоп.

Янук зьдзiвiўся. Нешта новае зьявiлася на твары чалавека, якi ў жыцьцi сваiм нiкога ня скрыўдзiў.