- Каля пакроў трынаццаць будзе...

Нудна махалi крыллем над кустом вароны, нудна крычалi. Толькi не было голай нуды ў чуць жывога каня. Тут была вялiкая вастрата - пакутная мяжа жыцця i смерцi. I раптам гэтая вастрата перадалася яму, ён усхвацiўся на ногi, пацерабiў зрэбную сарочку i сказаў:

- За Бабруйскам конь пачаў прыставаць, а яны гоняць - адно скiнеш, другое кладуць. Iх там нацiскалi... Дык уначы, пакiнуўшы драбiны, верхам на яго (ён паказаў вачыма на каня) ды ўцёк. А ў яго ад сiбернай дарогi над правым капытам нарыў пачаў рабiцца, дык ён з самага Бабруйска кульгаў-кульгаў, а тут звалiўся сягоння ўначы, есцi не ўзяў, а паiць яго - я паiў учора вечарам, як цераз рэчку пералазiлi...

Ён зноў сеў i заплакаў.

Я прысеў каля iх абодвух на пяску, i так былi тут яшчэ з гадзiну.

Конь пачаў кiдацца ў бакi, качацца па зямлi i стукаць нагамi. Шыя яго больш памакрэла.

Ён дакрануўся да гэтае мокрае шыi рукою i сказаў:

- Халодны пот.

Тады конь пачаў канчацца. Канчаўся ён доўга - цёрся галавою аб зямлю, зямля налазiла яму ў рот, залеплiвала жоўтыя зубы.

- Нутро ў яго здаровае, дык яму трудна канчацца.

Я памаўчаў.

- Ужо!!

Ён яшчэ трохi пастаяў над нежывым канём. Цяпер гэта была толькi куча худога мяса i даўгiх касцей - жывая iстота загiнула, i ўжо было лягчэй глядзець на гэта.

Мы з iм падалiся ў лес, праляжалi там да вечара, а як закрычалi ў куп'ях начныя птушкi, пайшлi мы ў бок вёсак шукаць на полi бульбы. За ўзгоркамi былi пажары - трапяталiся ў чырвоным бляску вярхi ўзгоркаў, i зорнае неба пакрывалася густым дымным променем. У тым баку раптам загаварылi кулямёты, i тут сцiхлi птушкi. Пэўна, што недзе тут быў фронт, i вакол шныралi палякi... Кулямёты загаварылi з другога боку. Есцi нам больш не хацелася. Ноч была трывожная.

Пад дзень тухлi пажары. I ранiцою прыйшлi першыя атрады нашых.

Я з iм у той дзень i развiтаўся.

Ён пайшоў услед за фронтам, думаючы пра свайго замучанага каня, пра не зжатае ўпору i, мусiць, знiшчанае дома жыта. I адчуваў боль на шыi, дзе быў чырвоны рубец.