Гэта край раскрытых душ i дзвярэй,

Гэты край

Твой дом i сабор...

Ў нас дваццаць з лiшнiм тысяч рэк,

Адзiнаццаць тысяч азёр.

Нам ёсць што пiць,

З падмосткаў лiць,

Чым палi свае акрапiць,

А як давядзе, то ёсць нам дзе

I ворага ўтапiць.

I тая памяць жыве не ў царкве,

А ў кожнай жыве галаве:

"На Беларусi Бог жыве..."

I хай сабе жыве.

А калi ён шле на нас кару i гнеў,

Ну што ж, - мы з iм свае:

Ў вяршынi самых гонкiх дрэў

Маланка з неба б'е.

У вяршынi маленькiх i нiцых дрэў

Маланка нiколi не б'е.

I пра тое кожны пяе салавей

Росным кветкам у роднай траве:

"На Беларусi Бог жыве",

I няхай да веку жыве.

* * *

Радок бяззбройны i бясспрэчны

Слабым - адзiна верны шчыт.

I не знiкаць паэтам вечна,

У вечнай песнi жывучы.

Калi пайду з юдолi гора,

Не скончыўшы найлепшы сказ,

То божы свет мяне паўторыць,

Як паўтараў ужо няраз.

Як моры, зоры i азёры,

Якiя ў вечнасць забяру.

Свет шчодры.

Свет мяне паўторыць...

Ну, а не свет,

дык Беларусь.

Мне - досыць...

* * *

Абяцаюць нам новы раскошны дом,

Але тут нам жыць i канаць,

Тут пад кожным навекi здабытым бугром

Нашы продкi забiтыя спяць.

Яны аддалi нам меч i касу,

Слова з вуснаў, цяпер нямых...

I нам немагчыма пайсцi адсюль

I пакiнуць са смерцю iх.

* * *

Нават сцюжным зiмовым вечарам

Або ўвосень, як злiва лье,

Як цябе я на вулiцы стрэчу

Падгiнаюцца ногi мае.

Што казаць пра майскае ранне,

Калi ў росах салоўка б'е?

Што скажу я табе, каханы?..

Падгiнаюцца ногi мае.

Што скажу са сваёй гаротай?

Хаты побач, а...

кроч не кроч,