Абодва яны з Мiкiтам як бы старшыя тут, памiж гэтымi цеслярамi. Гэтак неяк само сталася. Яшчэ ўчора зрабiлi яны апошнюю работу - на глухой станцыi скончылi новы будынак на склад i цяпер асталiся на дзень яшчэ выгрузiць з вагонаў пясок.

Як пачыналi яны работу, раптам пазнаваць пачалi леташняга знаёмага.

- Хiба вы, таварыш, нас не памятаеце? - гаварыў Мiкiта загадчыку работ на станцыi. - Мы ж тут летась два месяцы былi, шпалы часалi.

- А хто вас ведае, - адказваў той, - у мяне за год вашага брата сотнi перавернецца. Што, я павiнен памятаць кожнага, цi што?

- Мы яшчэ пасля з Мiкiтам тыя шпалы i паразвозiлi па лiнii, - устаўляў сваё слова рыжы дзядзька.

- З якiм гэта яшчэ там Мiкiтам?

- Ну, а са мною, - гаварыў Мiкiта, паказваючы пальцам сабе на грудзi.

Заўтра яны зробяць апошнюю работу i на якiм-небудзь таварным цягнiку праедуць некалькi станцый дадому.

II

Абшар зямлi - як мора, змрок i святло - як хвалi.

Дзень iдзе, паўзе з яснага поля.

За кiламетраў пяць горад адазваўся новаму дню. Зазванiла, загуло, абарвалося.

Дрэмлюць кусты, тлее вуголле. Агонь пацягваецца ў перадсмяротнай млосцi: патухне - блiсне. Блiсне - патухне. У кустах смяецца вада ранiшнiм смехам:

Люг-бр, люг-бр...

Людзi ля вогнiшча гоняць ад сябе апошнюю дрымоту.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

I вось ужо няма нiчога: ператварылася зямля ў шырокую роўнядзь i ўцякае; ператварылася неба ў iмглу залатога святла i сыплецца - знiкае, сыплецца - знiкае. Ёсць i шырыцца рух цела, лёгкая гарачыня ў iм, i ў вачах - залатыя дарогi пяску з вагонаў.

На пярэднiм вагоне дзядзькава барада блiшчыць здалёк, усё адно як той жвiр, што ў яго пад нагамi. За дзядзькам шпарка ходзяць Мiкiтавы плечы. На поўных вагонах - галовы i рукi, галовы i рукi. Блiшчаць, як срэбра, рыдлёўкi. Голас скамандаваў:

- Дошку ўгару хапi!