- Што ты праракуеш, бацька! - сказаў высокi дуб з разложным верхам. Лiхiя часы прайшлi: мiнула зiма з маразамi, на поўнач пайшлi халады, збегла паводка, зноў сонца, радасць, жыццё. Прыслухайся ты, што робiцца вакол, на сябе самога азiрнiся: вунь бусел папраўляе гняздо на тваiх старэчых плячах, гняздо, якое ты трымаеш з давень-даўна; а колькi тут птаства рознага! I ўсе радуюцца, жывуць i аб смерцi не дбаюць. А мы хiба сiраты ў Бога цi радасцi нам Бог пашкадуе, што мы павiнны сумаваць-думаць аб смерцi?.. Не, не праўдзiвая твая гутарка!

- Непраўдзiвая, непраўдзiвая! - загулi разам дубы. - Ты стары, сiлы ў цябе няма, i табе зайздросна пазiраць на тых, каму весела, хто жыць хоча.

- На iм ужо i жалуды не растуць, - сказаў, смеючыся, блiжэйшы сусед мудрага дуба.

- Лепш зусiм не мець жалудоў, чым мець iх дзеля свiной уцехi, - адказаў стары, - а я ўсё ж такi хачу перасцерагчы вас. Ужо колькi гадоў кажу вам аб гэтым, але вы не слухаеце. Ну, што ж? Тым горай будзе для вас, тым цяжэй будзе зiрнуць у твар няшчасцю.

- Ну i натура ў цябе, бацька дуб! От як улёг у адно i тое, - дык мелеш i мелеш, i губа табе нiколi не зачыняецца. З кiм не бывае бяды? От мы стаiмо тут, а заўтра можа загрымець гром, лясне пярун - i няма нас! Цi мала якiя могуць быць выпадкi? Што варажыць аб тым? Што паможа, калi мы ўсе пачнем гiбець тут, як ты? Я не бачу бяды, мне весела, бо i ўсiм тут весела; я хачу спяваць i, каб мог, дык выскачыў бы з грунту i пайшоў бы ўпрысядкi.

I дуб, якi гаварыў гэта, пачаў уздымаць то адзiн, то другi сук, нiбы i папраўдзе рыхтаваўся пайсцi ўпрысядкi.

- Маладзец! Маладзец! - падбадзёрвалi яго другiя дубы. - От зрэзаў старога, дык зрэзаў! Што ён цяпер скажа?