Каб мужа добрага, прыгожага спаткаць,

У тым няма нiякае навiны.

Але чакаць сто год i спаць спакойным сном?!

Цяпер такой санлiвае дзяўчыны

Не знойдзем мы нiдзе i днём з агнём.

Яшчэ, здаецца, казка нам даводзiць,

Нiбыта повязi, што вяжа Гiменей,

Калi на час разлучаны, не робяцца слабей

I што чаканне тут нiкому не зашкодзiць.

Але прыгожы пол з такiм iмпэтам

Хутчэй iмкнецца свой вясельны справiць баль,

Што духу не стае аб гэтым

Такую вывесцi мараль.

ЧЫРВОНЫ КАПТУРОК

Жыла сабе ў адной вёсцы дзяўчынка, i была яна такая прыгожая, што ва ўсiм свеце другой такой не знайсцi. Мацi яе страх як любiла, а бабуля - дык наогул ледзь розум ад яе не трацiла. I купiла добрая бабуля сваёй унучцы чырвоны каптурок, якi так упасаваў дзяўчынцы, што пачалi яе з таго часу зваць паўсюль Чырвоным Каптурком. Неяк раз спякла мацi праснакi дый кажа дачушцы:

- Схадзi мо да бабулi, даведайся, як яна сябе пачувае. Бо нешта казалi мне, што яна хворая. Занясi ёй праснакоў ды гэты гарнушак масла.

Устала Чырвоны Каптурок i пайшла да бабулi, што жыла ў суседняе вёсцы. Iдзе яна лесам, так iдзе, аж раптам выходзiць насустрач ёй Воўк. Дужа захацелася Ваўку яе з'есцi, ды ён пабаяўся, бо недзе паблiзу працавалi дрывасекi. Тады ён i пытаецца:

- Куды гэта ты iдзеш?

А маленькая дзяўчынка не ведала, што спыняцца ў лесе ды гаварыць з ваўкамi небяспечна, i адказвае яму:

- Я iду да бабулi i нясу ёй праснакi ды гарнушак масла, што паслала ёй мая мама.

- А цi далёка жыве твая бабуля? - пытаецца Воўк.

- О, далёка, - адказвае Чырвоны Каптурок. - Вунь аж па-за тым млынам, што ўдалечынi. Там ёсць вёска, а ў крайняй хатцы ў той вёсцы мая бабуля i жыве.