Zamyślony Kreol usiadł na brzegu sarkofagu. Dosłownie rwał się do dzieła – tak wiele spraw chciał załatwić teraz, gdy znowu był żywy. Ale przede wszystkim trzeba było odczytać zaklęcie. Po pierwsze, obiecał swemu niewolnikowi, że to zrobi, gdy tylko ożyje, a po drugie, bez tego i tak szybko znowu wyciągnie kopyta. A to znaczyło, że trzeba zmusić język do pracy, chociaż na pół gwizdka.

Ratunek pojawił się pod postacią zapomnianej przez profesora Greena szklanki wody stojącej na stole. Bezcenny płyn, bez którego na Ziemi nie byłoby ani jednej żywej komórki, lekko zmiękczył wyschnięte gardło Kreola. Trzymał w ustach każdy łyk przez kilka minut, zanim posłał go głębiej. Gdy poczuł, że język nadaje się znów do użytku, szybko zaczął czytać.

Boże, nie wiedziałem – sroga jest twoja kara.Łatwo jest złożyć wielką przysięgę.Zapomniałem o twoim prawie, zaszedłem daleko,W nieszczęściu zniszczyłem twoje dzieło…Grzechy me są liczne – jak to zrobiłem – nie wiem.Boże, zabierz, odpuść, uspokój zło, co kryje się w sercu…Spętane me ciało, męczy mnie pragnienie,Powodzenie minęło, minęło szczęście,Siła osłabła, skończyły się zyski,Smutek i bieda zasłoniły twarz.Ale to, czego pragnę niezmiennie,na pewno otrzymam.Poprzednia ochrona wróci po modlitwie.Dżinn Hubaksis zjawi się na stanowczą prośbę,Zjawi się przed właścicielem,by znowu wiernie mu służyć.

Kreol znów rozciągnął usta w uśmiechu, czując, że jego umęczone ciało się regeneruje. Oczywiście nie całkiem, ale teraz przynajmniej mógł się nie obawiać, że serce nagle przestanie bić w najmniej odpowiednim momencie. Wróciły mu także słuch i mowa. Oczy, dotychczas mętne, napełniły się czerwienią i miękko zaświeciły w ciemnościach.



6 из 189