Усе глядзелi на iх з цiкаўнасцю. Але нiхто з гэтых сарака хлопчыкаў i дзяўчынак, што неспакойна сядзелi на партах, не глянуў на iх з такiм чаканнем, як Таня. Зараз яна даведаецца, хто з iх прынёс ёй муку, яшчэ большую, чым страх. Можа быть, гэта ўсё-такi Коля.

Настаўнiца спыталася iх прозвiшчы.

Тоўсты хлопчык адказаў:

- Гадзiла-Гадлеўскi.

А худы сказаў:

- Боршч.

"Значыць, сапраўды "яны" не прыехалi, - падумала з палёгкай Таня i сказала самой сабе: - Добра, пакуль што забудзем гэта".

Затое смех, што зазвiнеў у класе, не абяцаў нiчога добрага настаўнiцы.

I яна сказала:

- Пачнём заняткi. Спадзяюся, што за лета вы, дзецi, нiчога не забылi.

Фiлька голасна ўздыхнуў.

Настаўнiца секунду глядзела на яго. Але позiрк яе не быў строгiм. Яна вырашыла сёння быць паблажлiвай да дзяцей. Усё-такi гэта iх свята, i хай iм здаецца, што сёння яна ў iх у гасцях.

- Што ты ўздыхаеш, Фiлька? - запытала яна.

Фiлька падняўся з-за парты.

- Я ўстаў сёння на свiтанку, каб напiсаць свайму сябру лiст, але адклаў яго, бо забыўся, якiя знакi трэба паставiць у такiм сказе: "Куды ты ранiцай так рана хадзiла, дружок?"

- Дрэнна, калi ты забыў, - сказала настаўнiца i паглядзела на Таню.

Тая сядзела, апусцiўшы вочы.

I, зразумеўшы гэта, як жаданне не адказваць зусiм, Аляксандра Iванаўна сказала:

- А Таня Сабанеева, ты не забылася, якiя знакi прыпынку трэба паставiць у гэтым сказе? Скажы нам правiла.

"Што гэта? - падумала Таня. - Гэта ж ён пра мяне. Няўжо ўсе яны, пават Фiлька, такiя бязлiтасныя, што нi на хвiлiну не даюць забыць мне пра тое, што ўсiмi сiламi я стараюся не помнiць".

I, падумаўшы так, яна адказала:

- У сказе, дзе ёсць зваротак, патрэбна коска або клiчнiк, або пытальнiк.