- Бяры яшчэ адзiн, - спанукаў Стась.

Янук разгубiўся. Лекараў сын паглыбляў ягоную крыўду. Сам меўся быць сяньня панам, за свае грошы раскашэлiцца й перад iншымi хвалiцца, а сталася, што гэты смаркач дэманстраваў цяпер, якi ён ласкавы й добры. Выбраў ён найдаўжэйшую махрыстую цукерку й сунуў у Янукову руку.

- Дык што, нi пусьцiў цябе? - пытаўся яшчэ раз пастуха.

- Нi пусьцiў - пшэк пракляты! - iз крыўдай прызнаўся Янук.

- I грошы нi даў?

- I грошы нi даў.

- Каб яму скула ў бок за гэта! - прыабяцаў Стась.

- Каб яму дзьве, дый у такое мейсца, што сесьцi ня мог! - паправiў Янук.

Памаўчалi. Уладзiк выцягнуў зь кiшэнi папяросу й запалiў.

- А сягоньнiка на вечарыну прыйдзiш? - пытаў Стась.

- А будзiць?

- Пэўна-ж што будзiць.

- У каго?

- Мусiць, цi ня ў Тодара Кмiтавага. Дык што?

- Можа й прыйду.

Надта-ж хацелася Януку на вечарыну. Ведаў, якiя гучныя й забаўныя бываюць купальскiя йгрышчы, ды й дома тыднi iз тры, мусiць, ня быў, хоць дахаты, нават абыходзячы вакол Гараватку, было недалёка. Але што на гэта скажа Лазоўскi?

- Ты яго ня бойся, халеры гэдакай, - як-бы вычытаўшы на йлбе пастуховы думкi, ды абцiраючы тую бурбалку пад носам, сказаў Стась. - Ноч твая, пагуляць можаш.

- Падумаю - можа й прыйду.

Стасевы словы падбадзёрылi яго.

- Глядзi-ж, пастарайся.

- А хто йграць будзiць?

- Сьцяпанаў Тадэўка, хто-ж...

- Добра, пагляджу там.

Хлопцы пайшлi. Янук глядзеў, як накiравалiся праз шырокае пасма лугу, перабралiся праз канаву, мецячы проста на Гараватку.

- Тапсiк! - клiкнуў пастух сабаку. Той паставiў вушы, пiльна гледзячы малому гаспадару ў вочы, стараючыся наперад згадаць, што ён хоча. - Ганi iх дамоў! Там! - паказаў пальцам на статак Янук.

Тапсiк паволi забег каровам з другога боку й памалу пачаў цiснуць iх на папар у кiрунку двара Лазоўскага, што стаяў у самым цэнтры хутару.