Дзень хiлiўся да вечара. Я расказваў сваiм землякам аб прыгодах, што здаралiся ў маiм жыццi, як пакiнуў Беларусь. Усе з цiкавасцю слухалi пра дзiвосы паўночнай сталiцы, пра тэатры, канцэрты, пра норавы жыхароў. Але найбольш iх займалi небяспечныя марскiя падарожжы, буры, малюнкi гор i берагоў чужых краiн.

- Я нiколi не меў нi ахвоты, нi цiкавасцi наведаць чужыя краiны, - сказаў гаспадар. - Заўсёды мяне захаплялi тыя памятныя вершы, якiя некалi ў Полацку ў езуiцкiм тэатры спяваў хлопец, iграючы на гуслях:

Шчаслiвы, хто ад спрэчак далёкi,

Як i ў тыя, мiнулыя рокi,

Не сядзiць, а старанна працуе,

Дык яму ва ўсiм вечна шанцуе.

- Сапраўды, шчаслiвы той, хто жыве ў вёсцы з працы рук сваiх. Анэля, вазьмi гiтару i заспявай песеньку, якую я склаў, прыгадаўшы, як у школьныя гады пiсалi мы вершы.

Анэля настроiла гiтару i заспявала, як вясновая птушка, мiлагучным i прыемным голасам:

Славяцца дрэвы красою

Ў пушчы у нашай i ў гаi.

Там салавейка вясною

Цэлую ночку спявае.

Ў лузе на пашы багатай

Статкi жывёлы пасуцца.

Грэчкi ў нас нiва за хатай

З мёдам там пчолкi снуюцца.

Як гаспадар на палетку

З неразагнутай спiною,

Бог тут дарадца i сведка

Жыта сцяною.

Нетры лясоў бласлаўляе

Наш паляўнiчы руплiвы.

Рыба ў азёрах гуляе,

I рыбалоў тут шчаслiвы.

Пасля гэтае песенькi шмат яшчэ пан Зямельскi расказваў пра сваю гаспадарку, аб продажы сена, жыта, аўса i iншых дарункаў зямлi. Гаспадыня хвалiла пароду жывёлы, а менавiта авечак, якiя мелi доўгую i мяккую воўну. Апавядала аб прыбытках ад продажу малака i свойскiх птушак. Панна Анэля дастала з куфра белы i тонкi, як паркаль, кужаль; гаварыла, што бацька, на яе шчасце, штогод засявае адну нiву льном, з якога пад яе наглядам ткуць палатно, i яна штогод прадае частку яго ў горадзе i за гэтыя грошы купляе сабе на ўборы ў краме паркаль i ядваб.