Ён трапiў вельмi дарэчы, бо ў нумары якраз не хапала некалькi радкоў з якой-небудзь сенсацыйнай весткай. I таму рэферант чуллiвага аддзела прысеў i напiсаў:

"Чародка дзяцей, якiмi апякуецца грамадскасць, пакутуе ад недахопу кнiг. Малеча тужыць. Памятайце пра душы галодных!"

Праз некалькi дзён, у нядзелю, каля зачыненых дзвярэй рэдакцыi я сустрэў бедна апранутага чалавека, з рукамi чорнымi, як у камiнара, з худой дзяўчынкай, што трымала пакунак старых кнiг.

- Чаго вы хацелi?

Чалавек зняў шапку i нясмела адказаў:

- Мы, проша пана, прынеслi некалькi кнiжак для тых галодных, што вы пiсалi пра iх...

А худая дзяўчынка зрабiла кнiксен i зачырванелася, наколькi гэта дазволiла ёй малакроўе.

- Як вас завуць? - спытаўся я ў чалавека, узяўшы тыя кнiгi.

- А навошта вам гэта? - спытаўся ён разгублена.

- Павiнны ж мы надрукаваць, хто кнiгi даў.

- Ой, не трэба! Я ж бедны чалавек з капялюшнай фабрыкi... Не, не трэба...

I ён пайшоў са сваёю благенькай дачкой.

Побач са мной стаяў вучоны, прафесар фiзiкi, i таму, вiдаць, мне прыйшоў на думку тэлеграф зусiм новай канструкцыi.

Галоўнай станцыяй быў сiрочы прытулак, бакавой - рабочы з капялюшнай фабрыкi; калi адзiн даў сiгнал "увага", другi адразу ж адказаў. Калi адзiн пажадаў, другi - прынёс.

А мы, усе iншыя, выконвалi функцыю тэлеграфных слупоў.