Я застаўся начаваць у Каваля i нiкуды больш не рушыў. Наверсе, якраз над самай кузняй, меўся вольны пакой, якi ён мне прапанаваў i дзе я пасялiўся. На золку, а пятай гадзiне, я пачынаў жыць клопатам майго гаспадара. Мяне будзiў рогат усёй сям'i, i гэтая неўтаймавальная весялосць трывала да самага вечара. А ўнiзе скакалi малаткi. Здавалася, што "паненка" скiдае мяне з ложка, малоцiць у столь, ганiць мяне абiбокам. Убогi пакойчык з вялiкай шафай, простым драўляным сталом, двума крэсламi пачынаў трашчаць i крычаць, каб я хутчэй уставаў. I я ўставаў, сыходзiў унiз, дзе ўжо даўно палаў горан. Нешта мармытаў мех, блакiтна-ружовым жарам, падобным на ласкавае зерне, зiхацела вуголле, варушылася ад кожнага павеву ветру. А тым часам Каваль рыхтаваўся да дзённае працы: корпаўся ў жалезе, што ляжала ў кутах, пераварочваў плугi, аглядаў колы. Калi гэты шаноўны чалавек заўважаў мяне, ён браўся ў бокi i смяяўся - рот да вушэй. Ён весялiўся, што прымусiў мяне вылезцi з ложка а пятай ранiцы. Мне здаецца, што на свiтаннi ён грукаў, каб уславiць абуджэнне новага дня. Ён клаў свае шырокiя далонi на мае плечы i казаў, што з часу, як я пачаў жыць сярод яго жалеззя, мне зрабiлася лепей. Штодня мы сядалi на кош старой перакуленай двухколкi i пiлi ўдвух белае вiно.