А колькi жыцця навокал яго! Чарнабровыя плiсачкi любяць крыху падурэць каля каменя, а то проста сядуць на самы яго верх i пачнуць такiя гамонкi, што толькi i можна пачуць iх увесну. Лясная жаваранка прылятае сюды начаваць, i, пэўна, гэта каменю пяе яна такiя прыгожыя песнi, што душа замлявае. Што ж, шанцуе яму - i толькi! Кожнаму свая доля.

Так казалi суседзi шчаслiвага каменя. Аднаго толькi не маглi сцямiць тутэйшыя жыхары: камень нiводным слаўцом не выявiў свае радасцi, што нямала ўсiх тут здзiўляла.

- Ну, што ж? Такая ўжо натура яго!

Але здарылася тут вось якая рэч. Прылятае раз на сваё гняздо бусел ды кажа да дубоў:

- А ведаеце, браткi, што?

- А што? - усе разам запыталi яго.

- Шчаслiвы наш камень... рассыпаўся.

- Ну?!

- Не можа быць! - зашумела рэчка.

- Што ж гэта такое? - прагукаў лес.

I ўсе дзiвiлiся такому здарэнню.

- З чаго ж такое лiха прылучылася з iм?

I нiхто не ведаў, што сказаць на гэта.