Наступны дзень прамiнуў так, нiбы хтосьцi сапраўды пачуў малiтвы. Але цяпер я ўпэўнены, што насамрэч тая кароткая перадышка была дадзеная, каб падрыхтаваць мяне да новага кроку на ўжо вызначаным шляху.

На другi вечар пасля абстуквання кватэры i знаёмства з гадзiннiкавым павучком я таксама вяртаўся дахаты праз былыя могiлкi. У шатах старых клёнаў пасялiўся верасень, але вечары захоўвалi вернасць жнiвеньскай цеплынi, збiраючы на лавачках юныя парачкi.

На падыходзе да дому я зiрнуў на сваё вакно i быццам наляцеў на невiдочную сцяну: на ваконным тле вымалёўваўся светлы сiлуэт. Я да болю ў павеках заплюшчыўся i праз хвiлю асцярожлiва адкрыў вочы. Сiлуэт знiк. Я казаў сабе пра аптычны падман зменлiвага сутоння, аднак ува мне не знайшлося нiводнае клеткi, якая дала б гэтаму веры. Разам з тым я адчуў, як спелiцца рашучасць. Да пад'езда заставалася сотня крокаў. Я перайшоў на бег i апынуўся перад кватэраю меней чым за хвiлiну.

За гэтую хвiлiну мне ўспомнiлася, як некалi, пасля выхаду першых кнiжак, маё самалюбства любiла цешыцца выслоўем кагосьцi з лацiнаамерыканскiх мэтраў: я гуляю ў пiсьменнiка, i гульня можа стацца смяротнаю.

У суседзяў злева грымеў магнiтафон, i пачуць нешта з-за маiх дзвярэй было немагчыма. Вiдаць, гэтая акалiчнасць i надала мне мужнасцi. Не маючы з сабою нi нажа, нi якой iншай хаця б сiмвалiчнай зброi, я, не марудзячы, адамкнуў дзверы i пстрыкнуў калiдорным выключальнiкам. З зачыненага цёмнага пакоя даносiўся незразумелы роўны шум. Я набраў поўныя лёгкiя паветра i ўдарыў нагою дзверы. Святло запальвалася адразу за вушаком. На столiку ля мапы працаваў вентылятар. Узброiўшыся цяжкiм Шывам, я кiнуўся ў кухню...