На купiнках сiўца блiшчалi, як слёзы, буйныя кроплi расы.

- Ах, мiлая матуля, - загаманiлi кроплi, - мы прыйшлi, бо вельмi ж смуцiлiся па табе ў далёкiх невядомых краях. Мы - часткi твае роднай крынiчкi, што цякла з твайго сэрца. Даруй жа нам, матка, што мы не паслухалi цябе. - I расказалi аб сваiм бадзяннi.

Аб чым маглi сказаць яны, падумайце самi.

Гара ж iм сказала:

- За тое, што вы не паслухалi свае маткi i кiнулi сваю радзiму, вы будзеце вечна кружыцца па свеце i нiколi не збудзеце сваёй жальбы па родных кутках, i нiдзе не будзеце мець вы прытулку на свеце.

Прыгрэла сонейка, заззялi кропелькi дарагiмi каменнямi i знiклi.

Куды ж яны дзелiся? Куды?