Мiрыям i я, абое мы, прысутнiчалi на пахаваннi няшчаснай. Мы адчувалi, яна i я, што нейкiм чынам адказваем за гэта, хоць непасрэднай вiны за намi i не было. Мiрыям дазволiла ў адносiнах да свайго сябра нявiнны жарт. А я прабаваў, можа, i з пэўным разлiкам, але без лiхiх думак, выратаваць гэту дзяўчыну. Сiстэма перадач фатальнай машыны, прыведзеная намi ў рух, з няўхiльнай дакладнасцю прывяла няшчасную да гiбелi. Суладжанасць выключная: адзiн даляр, якi мне дала Мiрыям... адзiн даляр за нумар у гатэлi... адзiн даляр, якi выратаваў бы жыццё i, магчыма, перайначыў бы маё...

- Будуць гаварыць, - сказала Мiрыям, калi мы пакiдалi могiльнiк, - будуць гаварыць...

- Што?

- Нiчога. Я так...

I я падумаў тады, што яна ўспомнiла пра бязлiтасны лёс i пра кароткае наша жыццё ў гэтым дзiўным свеце.

Пераклад: Юрка Гаўрук