Аня, чаго раней з ёю нiколi не здаралася, па чарзе абыходзiла ўсе сталы i, цалкам iгнаруючы дзяўчынак, з кожным з хлопцаў вiталася па iменi. "Прывет, Вова, - прамовiла яна такiм абыякава-бескалёрным голасам, што мне зрабiлася нiякавата. - Прывет, Дзiма, я табе жвачку прывезла..." Гэтую дзiўную працэдуру перапынiў прыход нашага фiзiка Юлiяна Людзвiгавiча, што меў мянушку Кулон.

Далей падзеi разгортвалiся надзвычай iмклiва. Не паспеў Кулон кагосьцi выклiкаць, як Шадурка падняла руку. "Што ты хочаш, Аня?" - запытаўся фiзiк, абсалютна, як i мы, упэўнены, што Аня можа хацець чаго заўгодна, але толькi не iсцi да дошкi. "Юлiян Людзвiгавiч, я малекулы бачу", - усхвалявана абвясцiла Аня. Па кабiнеце прашамацеў смех, якi змянiўся насцярожаным маўчаннем. "Сядай, Шадурка, гэта не смешна", - сказаў Кулон, i ягоная рука з асадкай папаўзла па журнальным спiсе.

Аня села, але адразу зноў падняла руку, прычым, быццам першакласнiца, якой карцiць атрымаць пяцёрку за вывучаны вершык, цягнула яе ўсе вышэй i вышэй. Кулон падняў вочы. "Што яшчэ, Шадурка?" "Юлiян Людзвiгавiч, я ўжо атамы бачу, - захлынаючыся ад радасцi, загаварыла Аня. - Чэснае камсамольскае. Вось, вось, лётаюць..." Яна выбегла з-за стала ў праход i паказвала пальцам у паветра.

"Нармалёва", - прысвiснуў нехта з "камчаткi". Кулон асцярожна ўзяў Аню пад руку i вывеў з класа.

Аню лекавалi ўсю зiму i вясну: спачатку ў былым бернардзiнскiм кляштары, дзе перад вайною выбiвалi прызнанне ў Юлькi, а ў пяцiдзесятыя гады адчынiлi абласную вар'ятню, потым - дзесьцi ў Падмаскоўi.

У дзесятым класе наша парачка шкiлетаў зноў убачыла Аню. Яна нiколi нi з кiм не загаворвала. Яе не выклiкалi адказваць i вызвалiлi ад выпускных экзаменаў. Яна не ездзiла на зборы i чэмпiянаты i прыкметна пакруглела. Памiж сабой мы са шкадобаю называлi яе Малекулай. Мы даўно ведалi, што на апошнiх у Анiным жыццi спаборнiцтвах пасля п'янкi яе згвалцiлi трэнеры. Трох цi чатырох пасля гэтага пасадзiлi.