- Ну, нарэшце такi дачакаўся паклоннiка! - здалёк узрадаваўся Маленькаму прынцу славалюб.

Для славалюбаў жа ўсе астатнiя людзi - паклоннiкi.

- Дзень добры, - сцiпла павiтаўся Маленькi прынц. - Якi забаўны ў вас капялюш.

- Гэта каб раскланьвацца, - растлумачыў славалюб. - Каб раскланьвацца, калi мяне вiтаюць. На жаль, сюды нiхто нiколi вачэй не кажа.

- Як гэта? - не зразумеў яго Маленькi прынц.

- Пляснi ў ладкi, - параiў славалюб.

Маленькi прынц пляснуў у ладкi. Славалюб прыўзняў капялюш i сцiпла раскланяўся.

"Тут яшчэ займальней, чым у караля", - падумаў Маленькi прынц. Ён зноў запляскаў у ладкi. Славалюб у адказ прыўзнiмаў свой капялюш i раскланьваўся перад госцем.

Хвiлiн праз пяць аднастайнасць гэтай гульнi стамiла Маленькага прынца.

- А што трэба зрабiць, каб капялюш упаў? - спытаў ён.

Але славалюб не адказаў. Славалюбы глухiя да ўсяго, акрамя пахвал.

- Ты сапраўды захапляешся мною? - спытаў ён Маленькага прынца.

- А што гэта азначае - захапляцца?

- Захапляцца - азначае прызнаць, што я лепш за ўсiх апрануты, сама прыгожы, сама багаты i сама разумны чалавек на планеце.

- Ды ты ж адзiн на ўсёй гэтай планеце!

- Ну, будзь ласкавы, усё роўна захапляйся мною!

- Я ў захапленнi ад цябе, - сказаў Маленькi прынц i злёгку пацiснуў плячыма. - Але чаму гэта можа так цiкавiць цябе?

I Маленькi прынц пайшоў далей.

"Дзiвакi гэтыя дарослыя", - дарогай падумаў ён.

ХII

На наступнай планеце жыў п'янiца. Гэты вiзiт быў вельмi кароткi, але шмат роздуму даў ён Маленькаму прынцу.

- Што ты тут робiш? - спытаў ён у п'янiцы, якi самотна сядзеў перад процьмай бутэлек, парожнiх i поўных.

- П'ю, - змрочна адказаў п'янiца.

- А навошта? - пацiкавiўся Маленькi прынц.

- Каб забыць, - адказаў п'янiца.

- Пра што забыць - дапытваўся Маленькi прынц, якому стала шкада бедалагу.