I якраз добра - дарога вяла проста туды, дзе стаяла сонца. Яна пайшла шпарчэй. Сонца плыло к захаду. Цяпер было лягчэй iсцi, не такая была гарачыня. I яна падумала, што сонца спусцiцца яшчэ нiжэй i тады стане яшчэ лягчэй, а пасля будзе адвячорак i яна напаткае людзей i зусiм добра будзе. Яна ўскiнула твар угару, каб паглядзець, цi высока сонца. Сонца стаяла ўжо даволi нiзка, i тут яна адумалася i ўспомнiла, што не туды iдзе, куды трэба. Трэба iсцi туды, дзе сонца ўсходзiць, а яна iдзе туды, дзе сонца будзе заходзiць. Спалохана яна азiрнулася i пачала думаць: дзе ж на небе тое месца, дзе ўсходзiць сонца. Цi там, дзе на даляглядзе вiдны нейкiя дрэвы, цi там, дзе той узгорак з ветраком? I нiяк яна ўгадаць не магла. Яе агарнула думка: перачакаць тут ноч да дня i тады рушыць на першыя сонечныя праменнi. Яна зноў села на зямлю, пасля неспакойна ўстала. Непадалёку вызначалiся зараснiкi нiзкарослых дрэў i кустоў. Iх нядаўна мiнула сонца. Яна пайшла туды i ўвайшла ў цень.

Аднак жа гэта быў сапраўдны лес, i здаваўся ён здалёк нiзкiм таму, што рос у лагчыне. Тут раслi ялiны i траплялiся бярозы. I ядловец гусцiўся пад арэшнiкам. Як тут было цiха i спакойна! Здавалася, усе грымучыя навальнiцы смерцi i пакут адышлi ў нябыт. З вельмi далёку даходзiў сюды грукат нейкiх узрываў, але гэта не было над галавой, i ў гэтым было шчасце. У прагалiну памiж дрэў падала з самага нiзкага свайго захаду сонца. Дзяўчынка стаяла ў сонцы быццам ужо ў бяздум'i. Стракатая хусцiнка на яе галаве страцiла ўжо ўсе свае колеры. Гэта была анучка, брудная i скамечаная. Сукенка вiсела на гэтым дзiцяцi кавалкамi трантаў, вываляных у зямлi. Ног не было вiдно з-пад пласта пылу. Там, дзе ногi былi прабiты i абадраны аб каменнi i карчы гэтай нялюдскай дарогi, тырчалi гузы закарэлай крывi. Завостраныя плечы яе тырчалi ўгару, адно плячо трымалася вышэй за другое i раз-поразу ўздрыгвала. А твар быў учарнелы, завостраны i неспакойны. Чым больш яна стаяла тут, тым выразней сыходзiла з яго пячаць ранейшай цягавiтай упартасцi, i замест яе ажываў адчай.