- Не зносiць галава! - згаджаўся дрозд.

- Дзiвота! дзiвота! - пiлiкаў камар, уцякаючы ад дыму.

- Пайшла пiсаць! - пiскнула мыш.

- Ратуйцеся! - не сваiм голасам крыкнуў крот, выскачыўшы з балота, i тут жа памёр, як вiдаць, ад разрыву сэрца.

- Бедненькi! - нахiлiлася над iм варона. - Вось смерць налучыла цябе!

Яна скрывiла нос набок, як бы збiраючыся заплакаць, i пацiханьку з'ела першую ахвяру гэтай нечуванай праявы.

- Канцы прыйшлi! - закiгiкала кнiгаўка, невядома да каго адносячы гэтыя словы.

- Я сказаў - сканчэнне свету! - зноў свiснуў бакас, высунуўшы з куста галаву.

Пачалiся розныя гутаркi, паплылi ўсялякiя чуткi, выклiкаючы разброд i блытанiну мыслей i сеючы яшчэ большую трывогу i непакой.

"Чаму гарыць балота?" - вось тое пытанне, што вярцелася ў усiх на языку i нарэшце было пастаўлена сойкаю.

- Чаму, чаму, - затрашчала сарока, паўтараючы яго на тысячы ладоў i не чуючы адказу.

- Расступiцеся! Расступiцеся! - грымнулi галкi. - Дайце дарогу прафесару! Месца прафесару!

Стары крумкач з панскiм носам важна выступаў сярод галак i варон, працiскаючыся на самы зэс.

- Сцiхнiце! - крыкнула сарока. - Прафесар будзе гаварыць! Прафесар хоча чым-колечы дапамагчы нам! Прафесар вытлумачыць прычыны, прычыны, прычыны!

Вароны i галкi прывiталi "прафесара" гучным "ура". "Прафесар" вельмi паважна абышоў дубовы пень i тое месца, дзе тлеўся агонь у зямлi, уважна, як i належыць прафесару, аглядаючы кожную драбнiцу.

- Гум! гум! - вугнiў ён часам у свой панскi нос.

Усе, хто быў тут, з замiраннем сэрца сачылi за "прафесарам" i чакалi з незвычайнаю напружанасцю яго мудрага слова.

- Ага!.. Так, так! - казаў сам сабе "прафесар" i яшчэ болей распаляў зацiкаўленасць грамады.

Нарэшце, скончыўшы з аглядам, "прафесар" узляцеў на галiну нябожчыка дуба, заняў найвыгаднейшую пазiцыю на сваёй кафедры i зрабiў самую мудрую мiну.