Была вясна, было пуставата на градах, яшчэ нi разу не полатых, падзеленых роўнымi, яшчэ не вытаптанымi барознамi. Старая глянула на свежараскапаную прызбу, убачыла, што трухлее ў хаты нiжнi вянец, - падышла блiжэй i, нагнуўшыся, пачала выбiраць з зямлi падсохлы зверху руды баравы мох, якiм уцяплiлi на зiму прызбу, - выбiрала мох i кiдала яго ў баразну, блiжэй да плота, дзе кусцiлiся ўжо кiслец, пырнiк, серабрыста-кволая лебяда, дзе ляжала, зламаўшыся, апаўшы на зямлю, нейкае бадыллё ад мiнулага лета. Потым яна глядзела, як ўзялiся расцi памiдоры, капусны качан, высаджаны на насенне, думала, цi добры будзе гэты год. Стары Цiмох, у якога на дубе буслянка, казаў, што, мусiць, будзе добры. Ён шмат чаго ведае, гэты Цiмох: яшчэ на пачатку вайны казаў, што немец не набудзецца ў нас, бо так i ў бiблii напiсана, i во спраўдзiлася ж, глядзi, - гоняць немца нашы.

I рабiла, i думала яна цяпер спакойна, але спакой гэты быў несапраўдны нейкi, бо ведала, адчувала, што трывога жыве ў ёй, як у грудзях застарэлы кашаль, i страшнай здавалася ёй цяперашняя няўпэўненасць у сваiм раней такiм бясспрэчным праве караць.

Яна зноў выйшла на двор, пратупала ў пуню i па драбiне ўзлезла на вышкi. Было задушлiва, цёмна пасля двара: поўзала па кутах на каленях, збiрала ў прыпол курыныя яйкi. Ужо злазячы долу, абступiлася на драбiне, збаялася, што можа разбiць яйкi, разгубiлася i ўпала. Ударылася яна не вельмi балюча, балазе было нiзка, цэлыя асталiся i яйкi, высыпаўшыся на прыцярушаны сенам сухi гной, але ёй чамусьцi стала так крыўдна, так скамянела ў яе нутро, што яна не ўставала, не падбiрала яек, сядзела i няўцямна глядзела перад сабой.