Бо там парадак вельмi строгi,

Там падпiлуюць табе рогi,

Калi парушыш дысцыплiну,

Ды пад нядобрую часiну

Дадуць там "лэмбуся" i "квасу",

Каб не круцiлiся без часу.

I чуць калi што вынiкала,

То бацька кiдаў так, бывала,

На хлопцаў погляд выразлiва,

Што тыя ў лаву баязлiва

Траха са страху не ўпаўзалi,

Бо гэты погляд добра зналi.

Там i цяпер, як i заўсюды,

Макалi ўсе з адной пасуды

I елi дружна, не драмалi;

Нарэшце ўсе па скварцы бралi.

Як верашчака ў дно спадала,

То мацi есцi пакiдала

Ды йшла ў камору па другое,

Яшчэ больш смачнае, ядкое,

I тарабанiла сюды

Для заканчэння ўжо яды

Тварог, запраўлены смятанай

(Нясла з вялiкаю пашанай).

За ёю хлопцы адставалi

I бацьку з дзядзькам пакiдалi

Над верашчакай завiхацца.

Мужчыны бралi па аладцы

I аж пацелi, небаракi.

З аладкi дзядзька рабiў трубку,

Каб лепш здаволiць сваю губку

I больш зачэрпаць верашчакi.

А бацька браў блiнцом спавагу,

Бо на Антося меў увагу:

Антось жа правiў гаспадарку,

Рабiў за двух, на сваiм карку

Цягнуў ярэмца хлебароба,

Ну, словам, дзядзька наш - асоба!

А пападалася там скварка,

Была мiж iмi чуць не сварка:

- Бяры, Антось! - Я намакаўся,

Бяры, брат, ты: ты больш цягаўся,

I спрэчку тым яны канчалi,

Што гэту скварку разразалi.

Другая мiска, мiска-яма,

Апаражнялася таксама,

I ўжо к канцу таго снядання

Хлапцы здаволiлi жаданне,

I ад мужчын яны адсталi.

Павольней скiвiцы жавалi,

Крышылi страву, як нарокам.

I бацька кiдае вiдэльцы,

Рукою гладзiць па камзэльцы,

На абразы ўскiдае вокам

I шэптам хрысцiцца набожна.