Тым часам мiска i парожна,

I мацi стол ужо прыбрала,

Пасуду, лыжкi паласкала.

А дзядзька сеў курыць на ўслоне.

Злажыўшы шчыльненька далонi,

Мiхал сядзеў, не варушыўся

I ў мыслi нейкiя ўглыбiўся.

Ды мацi з дзядзькам добра зналi,

Дзе тыя мыслi вандравалi,

Што iх гарнула, што тулiла

I дзе было iм гэтак мiла.

Даўно ўжо бацька жыў думою

Разжыцца ўласнаю зямлёю

I не належаць нi да кога,

Не знаць начальства нiякога.

I калi бацька каго стрэне,

Не прапускае ўжо здарэння

Спытаць, праведаць аб зямельцы:

Дзе прадаецца, як багата,

Якiя выгады i плата,

Як блiзка рэчка цi крынiцы?

I чым больш служба дакучала,

Тым болей бацьку прыцягала

Свая зямелька, свая хата

(Няўжо яна яму заклята?),

Прытулак свой, куток уласны;

Такi ён мiлы быў i красны,

Што наш Мiхал там жыў душою,

Не знаў улады над сабою,

Апроч зямельнай той улады.

Завёў бы там сабе прылады

Ды жыў бы панам i не гнуўся,

Шырока б там ён разгарнуўся.

I бацька ў вольныя часiны

Расказваў дома ўсе навiны

I чуткi ўсе наконт зямелькi.

Так i цяпер, у час нядзелькi,

Аддаўся бацька светлым марам

I вёў размову з такiм жарам,

Што бацьку ў хаце ўсе дазвання,

Як бы ксяндза таго казанне,

Так шчыра слухалi, маўчалi,

Што й нос абцерцi забывалi.

- Пытаўся я ў людзей, брат, сёння

Наконт зямлi каля Заблоння,

Так бацька мову расчынае

I вочы весела ўскiдае

На ўсiх, хто толькi быў у хаце,

Там, брат, гароды - чуеш, мацi?

(Ён гэтым жонку падкупляе)

Так ураджайны, так багаты,

I блiзка, тут жа каля хаты!

Сама зямля без гною тлуста,

I надта родзiцца капуста:

З вядро галоўкi вырастаюць,