I яшчэ дзяўчына сядзела з iм.
На другой фурманцы ехаў Павал Грыбок - хлапец з танклявым хрыплым голасам. Ён часцей за Алеся Мельгуна гукаў на свайго худога конiка, каб той не аставаўся ад сытага пярэдняга каня. У голасе яго адчувалася наiўна-сталая ўпэўненасць, што, вось, раблю я так, як i ўсе, разам з усiмi я еду, хоць зусiм яшчэ малады, яшчэ нават з падлеткаў не выйшаў, а так, як i iншыя, сталы гаспадар.
З свайго воза Павал Грыбок добра бачыў, як Алесь Мяльгун часта прытульваў да сябе дзяўчыну i чуў, як яны пацiху гаварылi.
З задняй фурманкi насмешна далятаў да Паўла грубы i зычны, як брэх здаровага сабакi, голас Сёмкi Цераховiча:
- Павал, паглядзi, як галубкi буркуюць.
Павал нiчога не адказаў, бо было яму неяк нялоўка перад Сёмкам, - цi то неглыбокая злосць, што ён варушыць у iм мiнулае. З'яўлялiся ў яго толькi чыстыя, як вада, i павольныя думкi аб гэтым.
Тады былi нудныя зiмовыя днi i ночы. Хаты, як трухлявыя грыбы, хавалiся ў сыпучым мёрзлым снягу, дымiлi ўгору дымам з камiноў i баязлiва блiшчалi на халодным сонцы маленькiмi акенцамi.
Людзi хадзiлi ўшушканымi ў лахманы - абы трохi больш чаго ўздзець на сябе ды ўгрэцца.
Вечарамi хаты прабавалi гульнуць цiха просценькiмi дзявочымi песнямi за пражай, хлопцы жартаўлiва не давалi нi спяваць, нi прасцi.
Насця, як вугаль, чорная, маленькая нейкая, i гэтакая любая, i, разам з тым, можа ад гэтага такая далёкая, што яму, Паўлу Грыбку, худому, вастраносаму, з бародаўкамi на непрыгожым твары, не было смеласцi падысцi да яе i гаварыць з ёю так, як гаварылi ўсе iншыя. Толькi раз, у цёмных сенях, як iшлi дадому, схвацiў ён яе раптам за руку, ды так i дайшлi да яе хаты цераз усю вулiцу.
"Можа гэта яна тады - от, абы пацвялiцца", - думае цяпер Павал. А тады былi спатканнi на цёмнай ад зiмовай ночы вулiцы, заваленай снегам. Была яшчэ тады вельмi ж вялiкая нуда, што з гэтага не можа нiчога выйсцi, бо гэта ж у яго нiчога няма, зусiм голы двор ды пустая хата, дый сам ён, як гнiлы грыб, часта хварэе. Але былi спатканнi вельмi доўга, i Насця была такая ж блiзкая, як i далёкая.