– Co się stało? – zapytała Darlene. Ujęła dłoń Raymonda i odciągnęła ją od jego ust.

Raymond szybko opowiedział jej o autopsji Franconiego i groźbie Taylora zwinięcia całego interesu.

– Ale przecież w końcu przedsięwzięcie daje olbrzymie pieniądze – powiedziała. – Nie będzie mógł tego ot tak, po prostu zamknąć.

Raymond zaśmiał się niewesoło.

– Dla kogoś takiego jak Taylor Cabot czy GenSys to nie są duże pieniądze. Bez wątpienia zwinie interes. Do diabła, od samego początku trudno go było na to wszystko namówić.

– No to musisz ich przekonać, żeby nie robili autopsji – zasugerowała Darlene.

Popatrzył na swoją towarzyszkę. Wiedział, że chciała dobrze, ale nie zadurzył się przecież w dziewczynie z powodu jej intelektu. Zrezygnował więc z ostrej reprymendy, choć odpowiedź nie była pozbawiona sarkazmu.

– Sądzisz, że mogę po prostu wziąć słuchawkę telefonu, zadzwonić do Zakładu Medycyny Sądowej i powiedzieć im, żeby w takiej sprawie nie przeprowadzali sekcji zwłok? Daj spokój!

– Ale znasz wielu ważnych ludzi – upierała się przy swoim. – Poproś, niech oni zadzwonią.

– Proszę, kochanie… – zaczął protekcjonalnie i nagle zamilkł. Uznał, że pewnie nieświadomie Darlene podpowiedziała mu rozwiązanie. Pomysł zaczął kiełkować.

– A może doktor Levitz? – powiedziała. – Był lekarzem pana Franconiego. Może on mógłby pomóc.

– Właśnie o tym samym pomyślałem – przyznał Raymond.

Doktor Daniel Levitz przyjmował w dużym, reprezentacyjnym gabinecie przy Park Avenue. Wobec rosnących kosztów i kurczącej się liczby pacjentów dał się łatwo zwerbować; był jednym z pierwszych, którzy gotowi byli podjąć ryzyko. Na dodatek polecił wielu pacjentów, których znaczna część trudniła się tym samym co Franconi.

Raymond wstał od stołu, wyjął portfel i położył na stoliku trzy szeleszczące studolarowe banknoty. Doskonale zdawał sobie sprawę, że to wystarczy na pokrycie rachunku i suty napiwek.

– Chodźmy. Musimy zadzwonić z domu.