Czy on pamięta? Wątpliwe, pomyślała gorzko. Przecież była dla niego tylko wakacyjną przygodą. Zabawką, którą można się nacieszyć, a później odłożyć na półkę. A dla niej? Dla niej spotkanie z Adamem było jak odsłonięcie kurtyny, odkrycie nieznanych horyzontów. Nigdy wcześniej nie spotkała kogoś takiego. Później wszystkich mierzyła już jego miarą, ale nikt nie dorastał mu nawet do pięt.

Zagryzła wargi. Czyżby to wszystko było jedynie wytworem dziewczęcej wyobraźni? Może teraz zdoła spojrzeć na niego inaczej. Ot, przyjaciel brata. Nic specjalnego.

Ale sama w to nie wierzyła. Huk silników lądującego samolotu sprawił, że spojrzała w górę. Wielki odrzutowiec British Airways przeleciał nad drogą w stronę lotniska Tullamarine. Zerknęła na zegarek. Równo druga. To ten samolot.

Po chwili stała w tłumie otaczającym wyjście z odprawy celnej. Wokół niej słychać było powitania, machano rękami, ludzie obejmowali się i całowali. Ciągle ktoś ją potrącał, ale ani przez moment nie odrywała wzroku od drzwi. Dostrzegła go, gdy tylko się pojawił. I natychmiast wszystkie jej nadzieje na spokój legły w gruzach. To był ten sam Adam. Wysoki, mocno zbudowany, ubrany w tweedowy garnitur, nie pasujący do tutejszego klimatu. Ale on nigdy nie wygląda niestosownie, pomyślała. Gdyby nawet pojawił się na balu w płetwach i masce, prawdopodobnie wszyscy wokół poczuliby się zażenowani, że nie ubrali się tak samo. Było widać, że jest urodzonym przywódcą. Zielone oczy chłodno, ale z pewną niecierpliwością przeszukiwały tłum. Długie, szczupłe palce odgarniały włosy koloru piasku.