Modlitwa do Gai była zajęciem jałowym. Nie miała czasu, by wysłuchać wszystkich swoich mieszkańców, a nawet gdyby miała, to i tak wysłuchałaby tylko tych spośród nich, którzy odznaczyli się szczególnym męstwem. Była bogiem z krwi i kości, którego szkielet stanowił cały świat, bogiem o potężnych sercach i przepastnych arteriach, który karmił swój lud własnym mlekiem. Nie było ono słodkie, ale przynajmniej wystarczająco obfite.

Kiedy na ziemi wznoszono piramidy, Gaja uświadomiła sobie, że i w niej samej następują zmiany. Jej ośrodek świadomości ulokowany był w piaście olbrzymiego koliska, jednakże, wzorem ziemskich dinozaurów, jej mózg był zdecentralizowany po to, by zapewnić lokalną autonomię dla wykonywania bardziej prozaicznych spośród jej obowiązków. Dzięki takiemu rozwiązaniu Gaja mogła nie martwić się szczegółami. Przez bardzo długi okres system ten działał bez zarzutu. Na potężnej obręczy ulokowano dwanaście podrzędnych mózgów, z których każdy odpowiadał za swój rejon. Wszystkie te ośrodki uznawały zwierzchnictwo Gai. W gruncie rzeczy, początkowo nie można było w ogóle mówić o tych podmózgach jako o czymś odrębnym od niej samej.

Czas działał na jej niekorzyść. Doskonale znała śmierć, znała każdy etap procesu umierania i wszystkie jego podstępy. Nie obawiała się jej. Był przecież kiedyś taki czas, kiedy nie istniała, i dobrze wiedziała, że kiedyś znowu to się stanie. Wieczność dzieliła się gładko na trzy równe części.

Wiedziała, że Tytani podlegają starzeniu się — słuchała, jak trzy jej siostry pogrążają się w coraz bardziej zdegenerowanych mrzonkach i urojeniach, po czym milkną na zawsze. Nie mogła jednak przewidzieć, jakie niespodzianki zgotuje jej własne więdnące ciało. Żadna istota ludzka, nagle duszona przez jej własne ręce, nie byłaby bardziej zdumiona, niż była Gaja, gdy jej prowincjonalne mózgi zaczęły stawiać opór.

W ciągu trzech milionów lat niepodzielnego władania Gaja nie miała okazji, by doskonalić się w sztuce kompromisu.