Być może gdyby wcześniej zechciała wysłuchać skarg swoich satelitarnych mózgów, zdołałaby utrzymać pokój. Z drugiej strony do dwóch regionów zakradło się szaleństwo, a trzeci dyszał wrogością tak wielką, iż z szaleństwem graniczyła. Przez stulecia całe olbrzymie kolisko Gai wstrząsane było wojennym zgiełkiem. Te gigantyczne zmagania omal jej nie zniszczyły i pociągnęły za sobą ogromne straty wśród zamieszkujących ją ludów, które były równie bezradne, jak Hindusi w obliczu bóstw wedyjskiej mitologii.

Nie była to jednak walka tytanicznych postaci przemierzających krzywiznę obręczy, miotających gromy i olbrzymie głazy. Bóstwami uczestniczącymi w tych zmaganiach były same lądy. Rozum milkł, kiedy otwierała się ziemia, a szprychy ziały ogniem. Cywilizacje liczące sobie sto tysięcy lat znikały bez śladu, a inne pogrążały się w otchłani zdziczenia.

Dwunastu regionów Gai nie było jednak stać na to, by się zjednoczyć przeciwko niej. Były na to zbyt uparte i zbyt nieobliczalne. Jej najwierniejszym sojusznikiem był kontynent zwany Hyperionem, jej nieprzejednanym wrogiem — Okeanos. Oba sąsiadowały ze sobą, oba też zostały spustoszone, zanim wojna przerodziła się w zbrojny rozejm.

Jakby bunt i wojna nie były wystarczającą hańbą dla starzejącego się boga, z zupełnie innej strony nadeszła jeszcze straszliwsza katastrofa. W mgnieniu oka przestworza wypełniły niezwykłe, zdumiewające dźwięki.

Zrazu pomyślała, że były to pierwsze objawy wkradającego się zdziecinnienia, że pewnie sama wymyśliła te niemożliwe głosy z przestrzeni z imionami takimi, jak Lowell Thomas, Fred Allen i Cisco Kid. W końcu jednak się na to złapała — stała się chciwym słuchaczem. Gdyby była łączność pocztowa z Ziemią, na pewno wysyłałaby nalepki z ovaltiny do magicznych pierścieni. Kochała Fibber Mc Gee, była wiernym fanem Amosa i Andy’ego.

Została dotknięta chorobą telewizyjną tak samo ciężko, jak słuchacze radia w latach dwudziestych.