Niegdyś istnienie ujemnej energii uważano za niemożliwe. Podobnie jak w przypadku ujemnej masy samo założenie wydawało się intuicyjnie nierealne. Na szczęście zespół Michaela dysponował paroma zachęcającymi przykładami. Efekt Hawkinga w przypadku czarnych dziur stanowił łagodny przypadek egzotyczności… Tyle że Poole potrzebował ujemnej energii znacznie większego rzędu, porównywalnej z ciśnieniem panującym w jądrze gwiazdy neutronowej.

Był to okres pełen wyzwań.

Wbrew sobie Michael poczuł, jak do głowy napływają mu wspomnienia owych dni, wyraźniejsze od widoku wyblakłej kopuły i niewyraźnego obrazu ojca. Skąd brał się urok starych wspomnień? Michael i jego zespół-wraz z Miriam, jego zastępcą spędzili ponad czterdzieści lat, powoli orbitując wokół Jowisza. Proces wytwarzania materii egzotycznej opierał się na manipulowaniu energią strumienia magnetycznego łączącego Jowisza z jego księżycem, lo. Życie bywało trudne, niebezpieczne — lecz nigdy nudne. Płynęły lata, a oni nieznużenie przypatrywali się automatycznym sondom nurkującym w studnię grawitacyjną Jowisza i powracającym z kolejną garścią lśniącej materii egzotycznej, gotowej, by pokryć nią rosnące czworościany portali.

Przypominało to obserwowanie wzrastania dziecka.

Nauczyli się z Miriam całkowicie i bezwarunkowo polegać na sobie. Czasami zastanawiali się, czy ta zależność nie niosła ze sobą zarodka miłości. Zazwyczaj jednak byli na to zbyt zajęci.

— Nigdy nie byliście bardziej szczęśliwi niż wtedy, prawda, Michael? — zapytał Harry w niepokojąco bezpośredni sposób.

Michael zdusił ostrą, obronną odpowiedź.

— To było dzieło mego życia.

— Wiem. Ale nie jego koniec.

Michael kurczowo ścisnął szklankę, wyczuwając pod palcami jej ciepłe krzywizny.