‘Kom Margo, luister even,’ protesteerde Paul, terwijl hij zijn linkerhand even van het stuurwiel nam. ‘Dat idee kreeg ik zelf ook, en daarom informeerde ik bij Van Bruster. Hij zegt dat het absoluut onwaarschijnlijk is dat een enkel veld, reizend door de ruimte, voor die vier verdraaiingen verantwoordelijk is. Hij denkt dat er vier verschillende velden bij betrokken zijn, die op geen enkele wijze met elkaar zijn ver bonden — dus er kan geen sprake van zijn dat de maan door iets wordt beslopen. Bovendien zegt hij dat hij niet zo verbaasd is over die foto’s. Hij zegt dat astronomen de theoretische mogelijkheid van dergelijke velden al jaren kennen, en dat de bewijzen nu beginnen te komen, niet toevallig, maar door de elektronisch versterkte telescopen en supersnelle fotografische emulsies die juist dit jaar in gebruik zijn genomen. Die draaiingen worden wel geregistreerd door die vlugge foto’s en niet door de oude met hun lange belichtingstijden.’ ‘Wat dacht Morton Opperley van de foto’s?’ vroeg Margo. ‘Hij heeft niet… Nee wacht, hij was het die er op stond de route van de draaivelden van Pluto naar de maan na te gaan. Hé, we zijn net langs de Monica Bergweg gekomen! Dat is die fraaie nieuwe weg die dwars door de bergen naar Vandenberg Drie gaat waar Opperley op dit ogenblik zit.’ ‘Was de route van Pluto naar de maan een rechte lijn?’ vroeg Margo, die zich niet liet afleiden.

‘Nee, de raarste zigzaglijn die je je kunt voorstellen.’ ‘Maar zei Opperley niets?’ bleef Margo aandringen.

Paul aarzelde, zei toen: ‘O, hij grinnikte, en zei zoiets van: “Nou, als de aarde of de maan hun doel is komen ze steeds dichter in de buurt.” ’

‘Zie je wel?’ zei Margo voldaan. ‘Zie je wel? Wat het ook is, het mikt op de planeten!’

Barbara Katz, die zichzelf een Avonturierster en trouwe science fiction fan vond, schoot naar de achterkant van het gazon, weg van de straatlantaarns en de zaklantaarn van de politieman, en glipte achter de dikke, bolvormige stam van een dwergpalm voor de koude heldere bundel in haar richting wees.