Baardmans was aan het woord, maar ze waren nog niet dichtbij genoeg om duidelijk te verstaan wat hij zei.

Margo greep Paul bij zijn arm. ‘Die met die tulband is een vrouw,’ fluisterde ze luid.

Een kleine gestalte naast de lantaarn richtte zich op en kwam op hun af. Een kleine witte lamp ging aan en ze zagen dat het een meisje met een smal gezicht en bleekrode vlechten was. Ze kon niet ouder dan tien zijn. In een hand hield ze een paar vellen papier en de voorvinger van de andere hield ze tegen haar lippen. Het witte licht kwam van een kleine zaklamp die aan een touw rond haar nek hing.

Toen ze naderden reikte ze met de papieren naar voren en fluisterde: ‘We moeten stil zijn. Het is al begonnen. Neem een programma.’

Haar ogen begonnen te schitteren toen ze Miauw zag. ‘O jullie hebben een poes. Ik denk niet dat Ragnarok ‘t erg vindt.’

Toen Margo en Paul elk een velletje hadden genomen begeleidde ze hen naar de treden voor het platform en gebaarde dat ze vooraan moesten gaan zitten. Toen Margo en Paul glimlachten maar hun hoofd schudden en in plaats daarvan in de achterste rij neerzaten haalde ze haar schouders op en begon weg te lopen.

Margo voelde Miauw verstijven. De poes zat naar iets te staren dat over twee stoelen in de eerste rij, aan een zijkant, lag.

Ragnarok was een grote Duitse politieherder.

De crisis van een ogenblik ging voorbij. Miauw ontspande zich wat, hoewel ze onafgebroken met de oren in de nek bleef staren.

Het meisje kwam achter ze staan. ‘Ik ben Ann,’ fluisterde ze. ‘Die met de tulband is mijn moeder. We komen uit New York.’

Toen keerde ze terug naar haar wachtpost naast de groene lantaarn.

Generaal Spike Stevens en drie leden van zijn staf zaten op elkaar gepakt in een schemerig verlichte kamer van het Reserve Hoofdkwartier van de ruimtemacht van de Verenigde Staten.