Paul Hagbolt en Margo Gelhorn begonnen te luisteren naar wat de man met de baard zat te zeggen: ‘De hopen en vrezen van de mens, zijn diepste beroeringen, zullen altijd kleuren wat hij in de hemel ziet — of het een vliegtuig is of een schip van een andere wereld, of alleen maar een bloedlichaampje van hemzelf. Je kunt het zo stellen: elke schotel is ook een teken.’

De stem van Baardmans was rijp en tegelijk jeugdig intens. Doc — de grote, kale man met de dikke bril — en de Wijfjes tulband luisterden onbewogen. (Het had Margo geen twee minuten gekost om de drie forumleden en verscheidene leden van het gehoor van een bijnaam te voorzien.)

Baardmans vervolgde: ‘Wijlen Dr. Jung heeft dit aspect van de waarnemingen van vliegende schotels grondig onderzocht in zijn boek Ein Moderner Mythus von Dingen die am Himmel gesehen werden.’ Zijn Duits werd met het authentieke gegorgel uitgesproken. Meteen vertaalde hij het: ‘Een moderne mythe van dingen die aan de hemel worden gezien.’

‘Wie is die Baardmans?’ wilde Margo van Paul weten. Hij probeerde het programma te lezen maar in de duisternis van de achterste rij was dat onmogelijk.