‘Gezondheid van de geest is een ritme,’ zei Wolf Loner luid tegen niemand binnen een afstand van tien kilometer, of misschien wel driehonderd — het laatste was de afstand die hij schatte nog van Boston verwijderd te zijn, op zijn eenmans, oost-west overtocht die in Bristol was gestart.
Hij controleerde de verbinding tussen grootzeil en helmstok die de twintig voets vlet met de boeg naar het westen hield gericht, en liet zich toen met zijn voeten vooruit in de doodskist — brede kajuit glijden voor een warmere en langere nachtrust.
* * *
Vijfduizend kilometer ten zuiden van de vlet spoedde het luxe atoomschip Prince Charles zich als een zeewaardige stad naar Georgetown en de Antillen door een onzichtbare mist van radiogolven. In de van luchtverversingsapparatuur voorziene en verduisterde sterrenkundige koepel keken een paar oudere mensen, geeuwend vanwege het na-middernachtelijke uur, naar de eclips, en een paar jongere paren liefkoosden elkaar diskreet, of zaten met de voeten tegen el kaar, wat werd vergemakkelijkt door de voethandschoenen die in zwang waren, terwijl uit de grote balzaal zwak als een ver onweer de Wagneriaanse klanken van neo-jazz rolden. Kapitein Sithwise telde het aantal als zodanig bekend staande Braziliaanse fascisten van het onberekenbare moderne soort op de passagierslijst, en giste dat er een nieuwe revolutie op het programma stond.
* * *
Op Coney Island, het bekende pretpark, in de zware schaduwen van de nieuwe houten stoep, haar handen saamgevouwen in haar nek onder de stralenkrans van haar nieuwe, permanent statisch geladen kapsel, bewoog Sally Harris zich niet terwijl Jake Lesher kruiselings aan het bandje van haar beha zat te rukken, door de zijdeachtig zwarte stof van haar Gimbel Scaasi japon maat 8 heen.