Ludzie rozeszli się do domów. Parafia, której nie nazywano już Grastensholm, pogrążyła się w ciszy zimowej nocy.

Nagle istota oderwała się od występu wieży, rozłożyła dwa czarne skórzaste skrzydła i poszybowała nad ziemią w poszukiwaniu szczególnego domu: Lipowej Alei.

Istota owa była Demonem Nocy. Nosiła imię Lilith. Kiedyś została pierwszą żoną Adama, stworzoną przez Boga na długo przed Ewą. Jako Demon Nocy była istotą na tyle samowolną, że nie chciała podporządkować się mężczyźnie, Adamowi, choć prędko spłodzili razem sporą gromadkę dzieci. Lilith, w przeciwieństwie do swej następczyni Ewy, najwyraźniej chciała robić tylko to, co sama uważała za stosowne. Znała tajemną czarodziejską formułę, Sem Ham Forash, a kiedy ją wypowiedziała, rozpłynęła się w powietrzu. Adam, pragnąc odzyskać piękną partnerkę miłosnych igraszek, zwrócił się o pomoc do Boga, a ten wysłał za nią trzy anioły, lecz Lilith dość już miała Adama, który starał się nad nią zapanować, i odmówiła powrotu. Na jej miejsce Adam dostał piękną i uległą Ewę. A kiedy ich synowie osiągnęli wiek stosowny do ożenku, bardzo praktycznym rozwiązaniem okazały się córki Lilith. Gdy Adam został wygnany z Raju, Lilith znów z nim obcowała, ale to już zupełnie inna historia. W późniejszym czasie udało jej się wyrządzić wiele zła, między innymi to ona właśnie była pramatką wszelkich stworzeń nie z tego świata. Nic dziwnego, że boginki, królowie gór czy elfy są takie zmysłowe!

Lilith, Demon Nocy, znalazła to, czego szukała: stare, lecz dobrze utrzymane gospodarstwo, do którego wiodła aleja umierających lip. Na miejscu wiekowych drzew już dawno powinny były zostać posadzone młode, ale właściciele nie śmieli ich ścinać. Gmina mogłaby zażądać, by zniknęły stąd na zawsze. Wśród nowej zabudowy nie było już miejsca na aleje.

Lilith nie interesowało to ani trochę. Jej wzrok kierował się na dom…

Przybywała z ukrytej groty koszmarów sennych. Ze straszliwych mrocznych siedzib zamieszkanych przez groteskowe, powykrzywiane stwory zrodzone z chorej wyobraźni ludzi.