– Poszukuję madame Galet – oznajmił Willum władczym tonem.

– Kogo? – zaskrzeczała kobieta.

– Madame Marie-Christine Galet – powtórzył Willum wolno i wyraźnie.

Kobieta nadal przyglądała mu się jakby z niedowierzaniem. Gdzieś z głębi chaty odezwał się inny glos:

– Pajęczycy!

Drzwi zostały zatrzaśnięte tuż przed nosem rycerza.

No trudno, pomyślał. Na razie mi się nie udało.

Popatrzył w dół wiejskiej ulicy, jeśli takim słowem można określić tę gliniastą rynnę wijącą się pomiędzy domami. Zobaczył światło w oknach budynku, który mógł być nędzną gospodą.

Willum ruszył w tamtą stronę.

Kilku górali drzemało nad trzema drewnianymi stołami, wypełniającymi izbę. Oczywiście nigdzie ani jednej kobiety, to niewyobrażalne w gospodzie w krajach Południa.

Kiedy wszedł, mężczyźni obojętnie spojrzeli w jego stronę. Nigdy nie należy okazywać zainteresowania przybyszowi ze świata! Coś takiego było w ogóle niedopuszczalne!

Willum już od progu powtórzył swoje pytanie, tak samo wyraźnie jak poprzednio:

– Szukam madame Marie-Christine Galet. Gdzie mógłbym ją znaleźć?

Jeśli to możliwe, w sali zaległa jeszcze głębsza cisza. Kilku obecnych z obrzydzeniem odwróciło głowy. Jeden jedyny syknął:

– Madame? A kiedy to ona została madame?

Potem wszyscy wrócili do swojego wina.

W pierwszej chwili Willum miał ochotę podejść i potrząsnąć człowiekiem, który się odezwał. Opanował się jednak, to przecież niczego nie załatwi.

Zawrócił do drzwi. Słyszał jeszcze, że mówią coś do siebie nawzajem i chichoczą, ale nie chciał się dowiadywać, dlaczego. Nie zamierzał się wdawać w żadne rozmowy, bo i tak byłby w nich stroną przegraną, a na coś takiego brat Willum za nic nie mógł sobie pozwolić.

Będę ją musiał znaleźć na własną rękę, myślał. Wszystko jedno, jakim sposobem.

Na dworze z cienia wyłoniła się postać małego chłopca, który pociągnął Willuma za połę płaszcza.