Eko zrobił kwaśną minę, okazując, że mój wywód mu nie zaimponował.

– Tak, przyznaję, że to wszystko elementarne rzeczy, ale mur się buduje, zaczynając od jednej cegiełki. Teraz powiedz mi, kto w chwili zbrodni był za kulisami, nie ma żadnego świadka, który mógłby potwierdzić, co robił, i mógł chcieć śmierci Panurgusa?

Eko zeskoczył z ławki na równe nogi, gotów do gry. Odtańczył pantomimę, kłapiąc szczęką i wskazując obiema rękami na siebie. Uśmiechnąłem się smutno; ten mało pochlebny żywy portret mógł przedstawiać jedynie mojego gadatliwego i zajętego własną osobą znajomego, Statiliusa.

– Tak, Statilius musi być głównym podejrzanym, choć przykro mi to powiedzieć – potwierdziłem. – Wiemy, że miał powody, by nienawidzić Panurgusa. Dopóki niewolnik żył, człowiek o tak słabym talencie jak on w ogóle nie mógł liczyć na najlepsze role. Od zespołu dowiedzieliśmy się też, że kiedy rozległ się krzyk, nikt nie widział, co i gdzie robi Statilius. Może to tylko zbieg okoliczności, wytłumaczalny w tym chaosie, jaki zazwyczaj panuje za kulisami podczas przedstawienia. On sam przysięga, że był zajęty poprawianiem kostiumu w jakimś zakątku. Na jego korzyść przemawia fakt, że najwyraźniej był wstrząśnięty śmiercią niewolnika… ale mógł tylko udawać. Nazywam go przyjacielem, ale czy naprawdę go znam? – zastanawiałem się przez chwilę. – Kto jeszcze, Ekonie?

Chłopiec przygarbił się, skrzywił i zmrużył oczy.

– Tak, Roscjusz też był za kulisami, kiedy Panurgus krzyknął. Jego też nikt w tamtej chwili nie widział. To on odkrył zwłoki… a może był na miejscu, kiedy nóż wbijał się w cel? Roscjusz jest człowiekiem gwałtownego usposobienia, potwierdzają to wszyscy członkowie trupy. Słyszeliśmy, jak się na kogoś drze przed rozpoczęciem przedstawienia, pamiętasz? „Tumanie, zapomniałeś roli?” Krzyczał ponoć właśnie na Panurgusa. Czyżby gra niewolnika w pierwszym akcie tak go rozsierdziła, że wpadł w szał i go zamordował? To bardzo mało prawdopodobne. Wydawało mi się, że Panurgus gra bardzo dobrze. Roscjusz, podobnie jak Statilius, sprawiał wrażenie wstrząśniętego zbrodnią. No, ale w końcu jest wielkim aktorem.