– Pojedź międzystanową, bo pięćdziesiątka jest zakorkowana przez ten wypadek. Z trzysta siedemdziesiątej drugiej skręcisz w autostradę sześćdziesiątą szóstą. Old Church Road jest jakieś dziesięć kilometrów na południe od sześćdziesiątej szóstej.

Omal mu nie przerwała. Dobrze znała Old Church Road, jeździła nią jako nastolatka. Ale jedno potknięcie mogło pozbawić ją roboty, a nie chodzi o to, żeby popisywać się wiejskimi korzeniami. Notowała więc pilnie wskazówki.

– Wróć tu przed pierwszą, żebyśmy zdążyli wsadzić kilka zdań do porannego wydania.

– Zdążę. – Przerzuciła torebkę przez ramię i o mało nie zaczęła skakać, idąc korytarzem.

– Gdyby Russell potrafił pisać choć w połowie tak szybko, jak gada, byłbym szczęśliwym człowiekiem – usłyszała jeszcze narzekania Pete’a.

Na ciemnym parkingu zakręciła się w kółko i krzyknęła do betonowych ścian:

– Teraz ja!

Ma szansę przedrzeć się na drugą stronę drzwi, żeby uwolnić się od przepisów kulinarnych i domowych anegdotek. Przejść do czegoś prawdziwego. Do informacji. Cokolwiek dzieje się nad rzeką, ona zrobi z tego mrożący krew w żyłach dramat. A jeśli nie znajdzie tam żadnej historii… cóż, dobry reporter zawsze czegoś się dokopie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Przedzierał się przez gałęzie, które w mrocznej ciszy eksplodowały pod jego butami. Śledzili go? Byli blisko? Nie śmiał się obejrzeć. Nagle pośliznął się na błotnistym podłożu, zachwiał i zjechał z brzegu, wpadając po kolana w lodowatą wodę. W panice machał rękami i nogami, rozpryskująca się woda dudniła w jego uszach jak trzaski pioruna. Upadł na kolana, zapadając się w mule, aż wzburzona rzeka sięgnęła mu do brody. Prąd napierał gwałtownie, wściekle nim ciskał we wszystkie strony, jakby chciał na powrót pchnąć go tam, skąd właśnie uciekł.