Przełożyła Ewa Skórska

Chiszcznyje Wieszczi Wieka

Data wydania polskiego 2003 r.

Autor okładki: Boris Vallejo

Wydawca: Prószyński i S-ka

Celnik miał poczciwą okrągłą twarz wyrażającą najlepsze uczucia. Był uprzejmy, serdeczny i pełen szacunku.

— Serdecznie witamy — powiedział niezbyt głośno. — Jak się panu podoba nasze słońce? — Zerknął na paszport w mojej dłoni. — Piękny poranek, nieprawdaż?

Podałem mu paszport i postawiłem walizkę na białej barierce. Celnik szybko przekartkował strony długimi ostrożnymi palcami. Miał na sobie biały mundur ze srebrnymi guzikami i srebrnymi sznurami na ramionach. Odłożył paszport i musnął palcem walizkę.

— Zabawne — powiedział. — Pokrowiec jeszcze nie wysechł. Trudno sobie wyobrazić, że gdzieś może padać deszcz.

— U nas jest już jesień — westchnąłem, otwierając walizkę. Celnik uśmiechnął się współczująco i z roztargnieniem zajrzał do środka.

— W naszym słońcu trudno wyobrazić sobie jesień — powiedział. — Dziękuję, to w zupełności wystarczy… Deszcz, mokre dachy, wiatr…

— A jeśli coś schowałem pod bielizną? — zapytałem. Nie lubię rozmów o pogodzie.

Roześmiał się serdecznie.

— To tylko formalność — oznajmił. — Tradycja. Lub jeśli pan woli, odruch wszystkich celników. — Podał mi kartkę papieru. — A to jeszcze jeden odruch. Proszę przeczytać, to dość niezwykłe. I podpisać, jeśli nie sprawi to panu kłopotu.

Przeczytałem. Było to prawo o emigracji wydrukowane elegancką czcionką w czterech językach. Imigracja była kategorycznie zabroniona. Celnik patrzył na mnie.