– Będziemy się tym martwić, kiedy przyjdzie odpowiednia pora. Na razie cieszmy się ze zwycięstwa.

W tym czasie Faron i jego drużyna pięli się w górę po stromej skalnej ścianie. Musieli wykorzystać cały sprzęt wspinaczkowy, który z sobą zabrali. Najtrudniej szło wilkom, ponieważ jednak ich obecność była podczas tej wyprawy absolutnie niezbędna, każdy obrał sobie za punkt honoru, by im pomóc.

Wreszcie Sol przyszło do głowy najprostsze rozwiązanie:

– Przecież one nie muszą wcale wspinać się po tym okropnym zboczu. Do jakiego właściwie stopnia można być niemądrym? Shira i ja oczywiście zostaniemy z nimi na dole aż do chwili, gdy dacie nam z góry sygnał, a wtedy wzbijemy się w powietrze z prędkością atomowej błyskawicy.

Sol uwielbiała wyrażać się nowocześnie, chociaż żargon, jakiego używała, na Ziemi brzmiałby zapewne staroświecko. Nic przecież nie starzeje się równie szybko jak nowe wyrażenia w slangu.

– To niegłupi pomysł – przyznał Ram, który zdążył już nieco wyprzedzić pozostałych. – Uważajcie tylko na siebie, żeby nie zaskoczyły was żadne wrogo nastawione istoty.

– Będziemy mieć patrzałki otwarte – odrzekła Sol przekonana, że jest bardzo na czasie.

Indra drapała się w górę za Ramem i czuła się jak Tygrys z „Kubusia Puchatka”. Tygrysowi łażenie po drzewach wydawało się rzeczą, jaką tygrysy najlepiej potrafią, aż do chwili, gdy spadając ze złamanej gałęzi odkrył, że równie łatwe jest złażenie z góry na dół.

Właśnie tak czuła się teraz Indra.

Czego, u diabła, szukam tu na tej górze, mruczała zgnębiona pod nosem. Za nic w świecie nie odważę się spojrzeć w dół. Czy nie mogłam dosiąść któregoś z wilków zamiast Shiry albo Sol, przecież one i tak bez najmniejszego trudu potrafią się przemieścić tam, gdzie chcą?

Doskonale jednak zdawała sobie sprawę, że właśnie dzięki pomocy duchów wilki mogły unosić się w powietrzu i stawać niewidzialne. Bez Sol i Shiry nie zdołałyby wznieść się w górę, gdyby więc Indra dosiadła któregoś, oznaczałoby to praktycznie marsz w miejscu.