— Anglicy też nie potrafią. Te zostały wykonane w Wellesley, w Massachusetts. Ten niepozorny aparacik wymaga doskonałej technologii. Do wywołania reakcji nuklearnej potrzebna jest dawka energii inicjalnej. Otrzymuje się ją dzięki klasycznemu ładunkowi wybuchowemu wzbudzającemu pluton. Krytron wywołuje wybuch, dając impuls elektryczny wysokiego napięcia. W tysięcznym ułamku sekundy. Produkują go tylko cztery kraje: USA, Francja, Chiny i Izrael.

— Jak go zdobyłeś? — zapytał z uwielbieniem Hamadi. Badr wziął od niego krytron i schował do torebki. — Krytronu używa się także w technologii laserowej i w poszukiwaniach ropy naftowej. Musiałem stworzyć odpowiednie pozory, aby stać się nie budzącym podejrzeń kupcem. Kelnerka podała sznycle i gulasz. Hamadi jadł z apetytem.

— To fantastyczne — powiedział półgłosem. Plan „Osirak” ujrzy wreszcie światło dzienne.

Tylko kilku najbliższych współpracowników Saddama Husseina wiedziało, czego dotyczy plan „Osirak”. Oczywiście było powszechnie wiadomo, że Irak od lat dążył do uruchomienia produkcji broni nuklearnej, chcąc pokonać śmiertelnego wroga — Izrael. Już w 1981 roku lotnictwo izraelskie zniszczyło „doświadczalny” reaktor w Tammuzie, nadal jednak prowadzono potajemne prace. Hamadi jadł pospiesznie. Skończył na długo przed Badrem, pochylił się ku niemu i szepnął:

— Chińczycy dostarczyli nam niezbędne do wydzielenia izotopu wirówki. Już funkcjonują. Mając krytron będziemy mogli zmontować i wypróbować pierwszy pocisk nuklearny. — Gdzie? — nie zdołał opanować ciekawości Farid Badr.

— To jeszcze tajemnica. W Mauretanii. Potrzebują pieniędzy, w Afryce za pieniądze załatwi się więc wszystko. To pozwoli nam sprawdzić i poprawić co trzeba przed wprowadzeniem w użycie.

— Zamierzacie wyposażyć tak rakiety „El Abbas”?

— Nie — zasępił się Irakijczyk. — Z trzech przyczyn. Po pierwsze, „El Abbas” nie jest w stanie unieść wystarczającego ładunku. Po drugie, jest mało precyzyjna. I wreszcie — te syjonistyczne świnie mają system obrony rakietowej zdolny zatrzymać nasze pociski.