Een slagerskar bolderde langs Koppie de rivierweg af. De vijf biggetjes achterin krijsten het uit van angst. Toen een vrouw uit de stad een emmer met nachtafval uit een bovenraam kieperde, wist hij nog net uit te wijken en zo te voorkomen dat hij ondergespetterd werd. Wanneer ik maester in een kasteel ben, zal ik een paard hebben om op te rijden, dacht hij. Toen struikelde hij over een klinker en vroeg hij zich af wie hij eigenlijk voor de gek hield. Hij zou geen keten verwerven, geen zetel aan de hoge tafel van een heer, geen groot wit paard om op te rijden. Hij zou zijn dagen slijten met luisteren naar het geklok van de raven en met poepvlekken uit aartsmaester Walgraafs kleingoed te boenen.

Hij probeerde juist op één knie de modder van zijn gewaden te vegen toen een stem zei: ‘Goeiernorgen, Koppie.’

De alchemist stond naast hem.

Koppie kwam overeind. ‘De derde dag… U zei dat u in de Veer en Kroes zou zijn.’

‘Je had je vrienden bij je. Ik wilde jullie gezellige samenzijn niet verstoren.’ De alchemist droeg een reizigersmantel met hoofdkap, bruin en onopvallend. De rijzende zon gluurde over de daken achter zijn schouder, waardoor het gezicht onder de kap moeilijk te zien was. ‘Heb je al besloten wat je bent?’

Wil hij dan per se dat ik het zeg? ‘Ik zal wel een dief wezen.’

‘Dat dacht ik al.’

Het lastigste gedeelte was geweest, op handen en knieën de geldkist onder aartsmaester Walgraafs bed uit te trekken. Hoewel de kist stevig gemaakt en met ijzer beslagen was, was het slot kapot. Maester Gorrnon had Koppie ervan verdacht het te hebben opengebroken, maar dat was niet waar. Dat had Walgraaf zelf gedaan nadat hij het sleuteltje was kwijtgeraakt.