‘Zoals je wilt.’

‘Ik wil mijn draak.’

‘Uiteraard.’ De munt verscheen. De alchemist liet hem over zijn knokkels dansen, zoals hij had gedaan toen Roosje hun ontmoeting had gearrangeerd. In het ochtendlicht glansde de draak als hij bewoog en verleende de vingers van de alchemist een gulden gloed.

Koppie graaide de munt uit zijn hand. Het goud voelde warm aan op zijn handpalm. Hij bracht het naar zijn mond en beet erin, zoals hij mannen wel had zien doen. Eerlijk gezegd wist hij niet precies hoe goud geacht werd te smaken, maar hij wilde geen dwaas lijken.

‘De sleutel?’ informeerde de alchemist beleefd.

Om de een of andere reden aarzelde Koppie. ‘Wilt u misschien een boek?’ Sommige van de oude Valyrische boekrollen uit de gesloten gewelven waren de enige overlevende exemplaren ter wereld, zei men.

‘Wat ik wil gaat jou niets aan.’

‘Nee.’ Het is gebeurd, zei Koppie bij zichzelf. Ga weg. Ren op een holletje naar de Vlier en Kroes terug wek Roosje met een kus en vertel haar dat ze de jouwe is. Toch talmde hij. ‘Laat me uw gezicht zien.’

‘Zoals je wilt.’ De alchemist trok zijn kap naar achteren.

Het was gewoon een man, en zijn gezicht was gewoon een gezicht. Het gezicht van een jonge man, niets bijzonders, met volle wangen en de schaduw van een baard. Op zijn rechterwang was vagelijk een litteken te zien. Hij had een kromme neus en een dichte, zwarte bos haar die krulde bij zijn oren. Het was geen gezicht dat Koppie herkende. ‘Ik ken u niet.’

‘Ik jou ook niet.’

‘Wie bent u?’

‘Een vreemdeling. Niemand. Werkelijk niet.’

‘O.’ Koppie wist verder niets te zeggen. Hij haalde de sleutel te voorschijn en legde die in de hand van de vreemdeling. Zijn hoofd voelde licht, bijna duizelig aan. Roosje, herinnerde hij zich. ‘Dan zijn we nu klaar.’